เมื่อซ่งเกอถามคำนั้นออกมา ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันทันที
อวี๋เจิ้งจั๋วเงยหน้าขึ้นมองซ่งเกอ หยุดชั่วอึดใจ แล้วก็เหลือบไปมองกู้เจียเหรินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
"ก่อนต้นเดือนหน้า ผมจะอยู่ที่เป่ยเฉิง" เขามองไปที่กู้เจียเหรินแล้วพูดว่า "ภายในวันที่ 7 ผมต้องพาฉางเซี่ยกลับไปเมืองหังโจว วันนั้นอาจว่าง หรืออาจไม่ว่างก็ได้"
วันเกิดของกู้เจียเหรินคือวันที่ 4 กรกฎาคม ส่วนการสอบเอนทรานซ์เริ่มวันที่ 7 เรื่องเวลาแบบนี้ มันมีอะไรแปลก ๆ ซ่อนอยู่
คำตอบของอวี๋เจิ้งจั๋วก้ำกึ่งอยู่แบบนั้น ทำให้ใจซ่งเกอโล่งขึ้นนิดหน่อย เธอจึงตอบกลับไปว่า "เอาเป็นว่า ที่นั่งจะเก็บไว้ให้ก็แล้วกัน"
"ขอบคุณพี่สะใภ้ครับ" อวี๋เจิ้งจั๋วตอบกลับมาเรียบ ๆ
ไม่ใช่แค่ซ่งเกอ แต่คนอื่น ๆ ทุกคนยกเว้นเซียวหล่างอี้ ต่างก็โล่งอจนลง
พูดจบแล้ว อวี๋เจิ้งจั๋วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบสายตาไปที่เซียวหล่างอี้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดอย่างมีจังหวะช้า ๆ ว่า "บังเอิญจริง ๆ ครั้งนี้ที่ผมไปฮ่องกง ได้เจอเพื่อนคนหนึ่งของสกุลเซียวเข้าโดยเฉพาะ"
มือของเซียวหล่างอี้ที่กำลังยกชามซุปขึ้นดื่มนั้นหยุดสั่นนิดหนึ่ง
สกุลเซียวเคยอยู่ที่เกาะหอมมานานหลายปี แถมเกาะหอมก็แค่เท่านั้นเอง ไม่ถึงหนึ่งในสิบของเป่ยเฉิงด้วยซ้ำ จะเจอคนที่รู้จักกับสกุลเซียวสักคนสองคน ก็เรื่องปกติธรรมดา
"โอ๊ะ?" เขาทำหน้านิ่งเรียบเหมือนไม่มีอะไร มองอวี๋เจิ้งจั๋วตรง ๆ แล้วถาม "ลุงอวี๋เจอใครมาครับ?"
"ก็เพื่อนบ้านที่อยู่ถนนเดียวกับพวกคุณไง" อวี๋เจิ้งจั๋วยิ้มให้เขาแล้วพูดต่อ "คุณอาจไม่คุ้นหรอก แต่เขาคุ้นเคยกับพี่ชายคุณมากกว่า"
เซียวหล่างอี้มองอวี๋เจิ้งจั๋ว แล้วก็เงียบไป