ตลอดทางจนกระทั่งรถวิ่งมาถึงหน้าโรงเก็บของของเขา สวี่ฉางเซี่ยและเฉินเยี่ยนชวนก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก
"ท่านเฉินมาที่นี่ทำไมคะ" สวี่จิ้นเพิ่งเช็กของในโรงเก็บของเสร็จและกำลังเตรียมล็อกประตูพอดี เห็นเฉินเยี่ยนชวนเดินมาก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย
"ผมส่งพวกคุณกลับไปด้วยกัน" เฉินเยี่ยนชวนสีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย เอ่ยกับสวี่จิ้นอย่างสุภาพ
"ก็ได้ครับ ได้อย่างนี้ไม่ต้องรอให้ลู่เฟิงมารับ" สวี่จิ้นพยักหน้า
สวี่จิ้นขึ้นรถแล้วหันไปถามสวี่ฉางเซี่ยทันที "เมื่อกี้คนไหนมาตามที่นี่"
"เป็นหยางเทา หัวหน้าห้องของหนูค่ะ" สวี่ฉางเซี่ยตอบเสียงเบา
พูดพลางก็ยื่นกระดาษคำตอบและสมุดจดบันทึกในมือให้สวี่จิ้นดู "คุณครูให้เขาส่งมาให้ค่ะ"
"คุณครูของพวกเธอก็ใจดีนะ" สวี่จิ้นตอบไปตามปกติ
ระหว่างที่คุยกัน ไม่มีใครสังเกตเลยว่าสีหน้าของเฉินเยี่ยนชวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ค่อยดีนัก
"แล้วทำไมถึงกว่ากันจัง ได้เจอน้าชายอาเย่าที่หน้าประตูพอดีเลย" สวี่จิ้นสงสัยต่ออีก
สวี่ฉางเซี่ยก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเฉินเยี่ยนชวนถึงมาอยู่ที่นี่ตอนนี้
เธอหันไปมองเฉินเยี่ยนชวน
ความจริงเฉินเยี่ยนชวนรู้ว่าสวี่จิ้นจะอยู่ที่โรงเก็บของทุกเย็น เขาจึงเอาหนังสือที่สวี่ฉางเซี่ยลืมไว้ในห้องผู้ป่วยของเขามาส่งให้สวี่จิ้น ตั้งใจฝากให้ส่งต่อถึงสวี่ฉางเซี่ย
เขาหยิบหนังสือข้างตัวยื่นให้สวี่ฉางเซี่ย "นี่หนังสือที่เธอลืมไว้ในห้องผู้ป่วยวันนั้น"
พูดจบ เขาก็ขมวดคิ้วแน่น หันไปกล่าวกับสวี่จิ้นอย่างจริงจัง "น้าสามของเซี่ยเซี่ย ต่อจากนี้อย่าปล่อยให้เซี่ยเซี่ยออกไปข้างนอกตัวคนเดียวเลยนะครับ สถานการณ์ตอนนี้น้าก็รู้ คนอย่างเธออยู่ตัวคนเดียวเกิดเรื่องได้ง่าย"