สวี่ฉางเซี่ยก้มหน้าลงเล็กน้อย ดูจะเขินอายอยู่ไม่น้อย
เฉินเยี่ยนชวนขมวดคิ้วแน่นจนห้ามใจไว้ไม่อยู่
“เด็กชายที่ยืนตรงหน้าเซี่ยเซี่ยนั่นคือใคร?” เขาถามเลขาหวูที่นั่งอยู่เบาะหน้าเสียงต่ำ
เพื่อปกป้องสวี่ฉางเซี่ย เลขาหวูเคยไปโรงเรียนมัธยมสองเพื่อศึกษาความจริงในห้องเรียนของสวี่ฉางเซี่ยอย่างละเอียด
เลขาหวูหมุนกระจกรถลง มองหยางเทาไปทีละแวบแล้วพูดว่า “น่าจะเป็นหัวหน้าห้องของเขาเอง ชื่อหยางเทา”
“หยางเทาคนนี้ผลการเรียนดีเลิศ ทุกครั้งที่สอบติดอันดับหนึ่งของโรงเรียนมัธยมสองมาตลอด ช่วงฤดูร้อนก่อนเมืองหังโจวจัดสอบรวมระดับชั้น ม.5 ทั่วเมือง หยางเทาได้อันดับสอง ว่ากันว่าตอนนั้นเขาพลาดพลั้งไปนิด ไม่อย่างนั้นคะแนนยังจะเพิ่มอีกสิบกว่าคะแนน สงสัยเขาจะเป็นจอหงวนสายวิทย์ในการสอบเอนทรานซ์ครั้งหน้าของเมืองหังโจว” เลขาหวูอธิบายต่อให้เฉินเยี่ยนชวนฟัง
เฉินเยี่ยนชวนมองหยางเทาที่จ้องสวี่ฉางเซี่ยแล้วยิ้มแหย่
ครู่หนึ่ง เขาจึงตอบกลับว่า “ความคิดของจอหงวนในอนาคตไม่ได้อยู่ที่การเรียน กลับไปอยู่ที่การมีแฟนงั้นรึ?”
“อย่าดูเขาตอนนี้แล้วคิดว่าเป็นเด็กโง่ๆ ผมได้ยินจากผู้อำนวยการโรงเรียนว่าเขาปกติตั้งใจเรียนแบบมุ่งหมายเดียว ถึงวันหยุดก็ไม่กลับบ้านตัวเอง นอกจากตอนนอนแล้วแทบจะเรียกว่าไปอาศัยอยู่บ้านคุณครูเลยก็ว่าได้ ไม่อย่างนั้นผลการเรียนจะดีเลิศแบบนี้ได้อย่างไร” เลขาหวูอธิบายต่อ
“ฐานะครอบครัวของเขาก็ถือว่าโอเค ในโรงเรียนเลยมีเพื่อนหญิงแอบชอบเขาหลายคน แต่เขาไม่สนใจเลย ไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว คุณวางใจได้เลย!”