ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน หยวนหยวนถือร่มเล็กเคาะประตูจากด้านนอก พูดเสียงแว่วแบบเด็ก ๆ ว่า "คุณป้าซีคะ แม่ให้หนูเอาโจ๊กมาส่งให้ทานเป็นอาหารเช้าค่ะ แม่บอกว่าฝนตกถนนลื่น เดี๋ยวป้าจะล้ม!"
เจียงเย่าลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าทันที เปิดประตูรับโจ๊กจากมือหยวนหยวน แล้วลูบแก้มเล็ก ๆ ของเขาเบา ๆ
"ระวังเสื้อเปียกนะ รีบกลับไปเถอะ"
เมื่อเจียงเย่าหันกลับมาวางชามโจ๊กบนโต๊ะ ฉวี่ฉางเซี่ยก็ลุกจากเตียงแล้ว
"พี่เย่า ถ้าเรามีลูกชายน่ารักแบบหยวนหยวนคนหนึ่งจะดีแค่ไหนนะ" ฉวี่ฉางเซี่ยแปรงฟันไปพลาง แล้วแกล้งทำเป็นพูดกับเจียงเย่าอย่างไม่ได้ตั้งใจ
มือของเจียงเย่าหยุดค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะหันไปถามเธอกลับว่า "เธออยากได้ลูกชาย?"
ฉวี่ฉางเซี่ยเช็ดหน้าเสร็จ เดินไปยืนด้านหลังเจียงเย่า โอบกอดเขาเอาไว้ แล้วตอบอย่างเปื้อนยิ้มว่า "ลูกชายก็ได้ ลูกสาวก็ดี ขอให้เป็นลูกที่มีกับพี่ก็ยังดีทั้งนั้น"
"แล้วเธออยากได้ลูกชายหรือลูกสาวล่ะ?" เธอถามต่อ
เธอจำได้ว่าเคยมีคนบอกไว้ว่าคนท้องช่วงแรก ๆ ที่มีอาการแพ้ท้องรุนแรง ส่วนใหญ่มักตั้งครรภ์เป็นลูกสาว
แถมในใจลึก ๆ ของเธอ เธอก็ชอบลูกสาวมากกว่าอยู่แล้ว ลูกสาวอ่อนหวานเข้าใจใจแม่กว่า
เจียงเย่าหันกลับมาหยิบปลายจมูกเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ แล้วว่า "เรื่องอนาคตก็ค่อยว่ากันตอนนั้น"