"พี่สะใภ้คะ ฉันเองค่ะ ผู้กองเจียงให้มารับคุณน้องสะใภ้ไปที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ค่ะ" คนนอกประตูพูดขึ้นด้วยความเกรงใจ
โจวชิงหันไปมอง เป็นทหารบริการที่ติดตามผัวเธอมา แววตาเธอจึงจางหายไปด้วยความผิดหวัง
เธอครุ่นคิดแวบหนึ่ง แล้วโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูสวี่ฉางเซี่ยว่า "รอสักครู่ตอนที่เธออยู่กับเจียงเย่าสองคน ค่อยบอกเรื่องท้องกับเขานะ! สามเดือนแรกนี่ยิ่งมีคนรู้น้อยยิ่งดี เป็นผลดีกับลูก"
จริง ๆ สวี่ฉางเซี่ยก็ตั้งใจว่าเมื่อผลตรวจเลือดออกมา จะหยิบใบตรวจยื่นให้เจียงเย่าดูโดยตรง
เธอพยักหน้าอย่างเขินอาย ไม่พูดอะไรเพิ่ม
เมื่อเดินตามทหารบริการไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ ทั้งผู้บัญชาการกองพันทั้งสามและผู้บัญชาการกองพลหลี่ต่างอยู่ตรงนั้น สวี่ฉางเซี่ยจึงยิ่งเขินจนคำที่จะพูดถึงปากก็ถูกเก็บกลับลงไป
พอเฮลิคอปเตอร์ถึงลานจอดเฮลิคอปเตอร์ของเขตทหารเมืองอวี๋เฉิง ผู้บัญชาการกองพลหลี่กับผู้บัญชาการกองพันอีกสองนายก็รีบเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารประชุม
เจียงเย่ามองตามแผ่นหลังของพวกเขา แล้วเอ่ยกับสวี่ฉางเซี่ยเบา ๆ ว่า "ทหารบริการฝากไว้ให้เธอ แถมเตรียมรถไว้ให้อีกคัน อยากไปไหนก็ไป พอประชุมเสร็จตอนเย็น เราจะมาตาม"
สวี่ฉางเซี่ยรู้ว่ากิจการของประเทศชาติหน่วงไว้ไม่ได้ จึงพยักหน้ารับ ไม่พูดอะไรเพิ่ม
เธอมองแผ่นหลังของเจียงเย่าที่เดินจากไป ไตร่ตรองแวบหนึ่งแล้วเดินตรงไปหาทหารบริการ "ฉันไม่ค่อยสบาย ไปโรงพยาบาลเขตทหารกันก่อนนะ"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา สวี่ฉางเซี่ยมองใบผลตรวจเลือดในมือ บรรทัดสุดท้ายเขียนชัดเจนว่า 'อาการแพ้ท้อง'