แต่การเดาว่าตัวเองตั้งครรภ์จริงหรือไม่จากรสนิยมที่เปลี่ยนไปเพียงอย่างเดียว ย่อมไม่ถูกต้องแน่นอน
นอกจากใจจดใจจ่อกับของเปรี้ยว อาการหวัดเบา ๆ เพียงเท่านี้ สวี่ฉางเซี่ยก็ไม่มีอาการอื่นปรากฏออกมาอีก
มีเพียงครั้งเดียวที่ดมกลิ่นหอมแช่ของต้นหอมป่าที่เคยเจอแล้วอ้วกออกมา หลังจากนั้นสวี่ฉางเซี่ยก็ดีขึ้นมาก แทบไม่รู้สึกคลื่นไส้อีกเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการอ้วกซ้ำ
ที่สำคัญ สถานพยาบาลบนเกาะมีอุปกรณ์ทางการแพทย์น้อยมาก ไม่มีเครื่องตรวจเลือด ยิ่งไม่ต้องหมายถึงการตรวจการตั้งครรภ์
สวี่ฉางเซี่ยครุ่นคิดอยู่ครึ่งวัน สุดท้ายก็กลืนความคิดนั้นเอาไว้ บางทีช่วงที่เป็นหวัดก็อาจกระทบต่อรสสัมผัสส่วนบุคคลได้ เธอเองตอนเป็นหวัดทีไรก็มักรู้สึกว่าปากขมจืดชืดไม่มีรส
ระหว่างที่นั่งมองลูกกวาดหมี่แผ่นบนโต๊ะเผลอไผลอยู่นั้น เจียงเย่าในห้องก็ตื่นขึ้น เข้าประตูลับมา
"ทำไมไม่ไปกินข้าวที่โรงอาหารล่ะ" เจียงเย่าเห็นสวี่ฉางเซี่ยนั่งอยู่ที่โต๊ะโดยไม่ขยับไหว เดินขึ้นมาถามเบา ๆ
สวี่ฉางเซี่ยมองสภาพฟ้านอกหน้าต่าง ถึงได้รู้ตัวว่าข้างนอกมืดค่ำลงแล้ว เธอนั่งล่องลอยอยู่ตรงนี้ทั้งบ่ายเลยทีเดียว
"มีโจทย์ข้อหนึ่งแก้ไม่ออก" สวี่ฉางเซี่ยอึกอักเล็กน้อย ก่อนตอบเจียงเย่าไป "ก็เลยคิดมาถึงตอนนี้"
"โจทย์อะไร ขอดูหน่อย" เจียงเย่าลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงข้าง ๆ สวี่ฉางเซี่ยทันที
สวี่ฉางเซี่ยชี้มั่วไปที่ข้อสองข้อใหญ่สุดท้ายในสมุดแบบฝึกหัดวิชาเคมีให้เจียงเย่าดู เจียงเย่ายื่นมารับสมุดแบบฝึกหัดไป แล้วตั้งใจอ่านอย่างจริงจัง