“ไม่คิดเลยว่าคุณหนูตระกูลเจียงจะหลงตัวเองขนาดนี้”
ลู่เฉิงโจวก้าวยาว ๆ เข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน แววตายังฉายความรังเกียจอย่างชัดเจน
“คุณหลิน ปกติไม่ส่องกระจกบ้างเหรอ? ไม่อย่างนั้นทำไมถึงคิดว่าฉันจะไม่รักภรรยาคนสวยน่ารักแบบนี้ แล้วไปชอบผู้หญิงจองหองหลงตัวเองอย่างคุณ?”
หลินชิงหย่าชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าลู่เฉิงโจวจะโผล่มาที่นี่กะทันหัน
คำพูดเมื่อครู่นี้เธอตั้งใจพูดเพื่อทำให้เจียงเหยียนหงุดหงิดและยั่วโมโห
เพราะจากที่เธอรู้จักเจียงเหยียน ผู้หญิงใจแคบอย่างเจียงเหยียนต้องกลับไปโวยวายกับลู่เฉิงโจวแน่
แล้วลู่เฉิงโจวก็จะเกลียดเจียงเหยียน
จากนั้นเธอค่อยไปคุยกับลู่เฉิงโจว ขอให้เขาเลิกเล่นงานตระกูลเจียง แล้วให้เขาไล่เจียงเหยียนออกจากตระกูลลู่
ผู้หญิงที่แม้แต่พ่อแม่แท้ ๆ เป็นใครยังไม่รู้ แย่งตำแหน่งคุณหนูตระกูลเจียงของเธอไปตั้ง 23 ปี ก็ควรออกไปเป็นขอทานได้แล้ว
ผู้หญิงแบบนี้มีสิทธิ์อะไรมาแต่งเข้าตระกูลลู่ แล้วเป็นคุณนายตระกูลเศรษฐี!
แต่ตอนนี้ลู่เฉิงโจวกลับด่าว่าเธอจองหองหลงตัวเอง แถมยังเยาะเย้ยว่าเธอสู้ผู้หญิงอย่างเจียงเหยียนไม่ได้!
ในอกหลินชิงหย่าร้อนระอุด้วยความโกรธ
เธอกัดฟันโต้กลับ “คุณลู่ ถ้าพูดถึงชาติตระกูล ฉันต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเจียง ถ้าพูดถึงความสามารถ ฉันเรียนเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยจิง ส่วนเจียงเหยียนน่ะเหรอ ก็แค่นักเรียนห่วย ๆ ที่ดรอปจากสาขาศิลปะของมหาวิทยาลัยชั้นสาม!”
“ไหน ๆ วันนี้ก็เจอกันแล้ว ฉันจะบอกให้รู้ไว้ พ่อฉันเตรียมยกกลุ่มบริษัทเจียงให้ฉันดูแล พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปทำงานที่บริษัทอย่างเป็นทางการ ในตำแหน่งประธานบริหารกลุ่มบริษัทเจียง”