ลู่เฉิงโจวตั้งใจฟังและจดจำทุกอย่างไว้ในใจ
เขาคิดว่ากลับไปแล้วจะให้โจวฉุนไปสืบเพิ่ม เก็บข้อมูลมาให้มากกว่านี้
“ทางตระกูลฟู่ส่งบัตรเชิญให้พ่อฉันจริง ๆ แต่พ่ออยู่ต่างประเทศ คนในสำนักงานเลขาฯ เลยส่งบัตรเชิญใบนั้นมาให้ฉัน พรุ่งนี้เย็นเธอไปงานกับฉันได้ไหม?”
“นายจะพาฉันไปด้วยเหรอ?” เจียงเหยียนประหลาดใจอยู่บ้าง “นายเชื่อที่ฉันพูดเหรอ ไม่กลัวฉันทำให้นายขายหน้าหรือไง? เรื่องที่ฉันเป็นลูกสาวตัวปลอมคงรู้กันไปทั่วแวดวงผู้มีอำนาจในเมืองหลวงแล้ว”
ลู่เฉิงโจวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เธอเป็นภรรยาของฉัน ฉันไม่เชื่อเธอแล้วจะให้เชื่อใคร? อีกอย่าง เธอไปร่วมงานในฐานะภรรยาของฉัน ไม่ใช่คุณหนูตระกูลเจียง”
เจียงเหยียนพูดว่า “แต่ทางตระกูลเจียงอาจพาหลินชิงหย่าไปด้วยนะ”
【ฉันจำได้ว่าในนิยายต้นฉบับ คนตระกูลเจียงพาหลินชิงหย่าไปด้วย คนตระกูลกู้ก็ไปเหมือนกัน หลินชิงหย่ารู้ว่าคุณย่าฟู่ชอบเครื่องลายคราม เลยตั้งใจเอาเครื่องลายครามราคาแพงไปมอบให้ ทำให้คุณย่าฟู่ปลื้มมาก แถมยังได้เป็นจุดสนใจในงานอีก】
【เพราะเรื่องนี้ ทั้งกู้จิ่งสิงและลู่เฉิงโจวเลยยิ่งหลงใหลหลินชิงหย่าเข้าไปใหญ่ ทั้งคู่หึงหวงแย่งกันเอาใจเธอ จนเกือบจะมีเรื่องกันกลางงานเลี้ยง พอเกิดเหตุการณ์แบบนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างกู้จิ่งสิงกับหลินชิงหย่าก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น】
【ส่วนลู่เฉิงโจว หลังจากเรื่องนี้ ความยึดติดที่อยากได้หลินชิงหย่ามาครอบครองก็ยิ่งหนักขึ้น】
ลู่เฉิงโจวขมวดคิ้วจนหน้าผากเป็นรอยย่น
เขาด่าบรรพบุรุษของคนเขียนนิยายในใจตั้งแต่รุ่นแรกยันรุ่นที่สิบแปด
ลู่เฉิงโจวไม่มีทางหึงหวงแย่งผู้หญิงกับใครเด็ดขาด ยิ่งเป็นผู้หญิงอย่างหลินชิงหย่าด้วยแล้วไม่มีทาง