เจียงเหยียนกับลู่เฉิงโจวหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกัน
หลินชิงหย่ากับกู้จิ่งสิงเดินเข้ามาหาพวกเขา
ทั้งคู่ต่างสวมชุดสีขาว
หลินชิงหย่าสวมเดรสสีขาว ดูสดใสเรียบหรู สมกับชื่อของเธอจริง ๆ
กู้จิ่งสิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีเดียวกัน ใบหน้าหล่อเหลา ยืนเคียงข้างหลินชิงหย่าแล้วดูเหมาะสมกันมาก
เจียงเหยียนเหลือบมองกู้จิ่งสิง
แล้วก็เริ่มบ่นในใจรัว ๆ
【สมเป็นไอ้กระจอกจริง ๆ ถ้าเป็นวันสิ้นโลก ผู้ชายแบบนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนชายตามองหรอก】
【สามีฉันยังมีเสน่ห์กว่าเยอะ ผู้ชายร้าย ๆ ไหล่กว้างเอวสอบแบบนี้ มีเสน่ห์สุด ๆ】
ลู่เฉิงโจวได้ยินแล้วมุมปากก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“เป็นเธอจริง ๆ ด้วย เหยียนเหยียน สองวันนี้เธอไปไหนมา? พ่อแม่ตามหาเธอไม่เจอจนร้อนใจแทบแย่แล้ว” หลินชิงหย่าพูดอย่างเสแสร้ง
เจียงเหยียนกลอกตาใส่เต็มแรง
【มาแล้ว ๆ สมกับเป็นดอกบัวขาวจริง ๆ แสดงเก่งชะมัด】
【ร้อนใจแทบแย่เหรอ ฉันว่าน่าจะดีใจแทบแย่มากกว่า】
【ทั้งที่เป็นพวกเธอไล่เจ้าของร่างเดิมออกจากบ้านเอง แถมยังพูดไว้ด้วยว่าถ้าเจอกันอีกก็ไม่ต้องทัก ทำเหมือนไม่รู้จักกัน】
“เธอเป็นใครน่ะ? เรารู้จักกันเหรอ?” เจียงเหยียนถามอย่างจงใจแสดงท่าทีรังเกียจ
หลินชิงหย่ามองคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ เธอรู้สึกว่าเจียงเหยียนดูเหมือนจะเปลี่ยนไปตรงไหนสักอย่าง
ยังเป็นคนเดิม แต่บุคลิกดูสวยขึ้น ออร่าก็แข็งแกร่งขึ้นด้วย
แล้วยังชุดเดรสที่เจียงเหยียนใส่อีก เธอจำได้ว่าเป็นรุ่นลิมิเต็ด ราคาเป็นแสนหยวน
ตอนเจียงเหยียนถูกไล่ออกจากบ้าน บัตรเครดิตทุกใบก็ถูกยึดคืนไปหมด เหลือแค่บัตรเดบิตที่มีเงินฝากอยู่หลักพันหยวนเท่านั้น