หลินชิงหย่าปฏิเสธสุดชีวิต “ฉันเปล่านะ พ่อแม่ฉันกลัวว่าฉันจะลำบาก ก็เลยให้เจียงเหยียนออกไป ไม่ใช่ว่าฉันทนอยู่ร่วมกับเธอไม่ได้”
“ชิงหย่า พอเถอะ” กู้จิ่งสิงที่เงียบมาตลอดจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น
“เรื่องนี้ตระกูลเจียงทำเกินไปจริง ๆ คุณลู่พูดถูก เลี้ยงหมาสักตัวยังมีความผูกพัน นับประสาอะไรกับคน แถมแค่ข้าวเพิ่มอีกมื้อเดียว แต่ตระกูลเจียงกลับทำเรื่องให้ถึงขั้นนี้”
ตอนนี้กู้จิ่งสิงเข้าใจแล้วว่าทำไมเจียงเหยียนถึงคิดยั่วยวนเขา ตระกูลเจียงทำเกินไปจริง ๆ
เจียงเหยียนถึงได้อยากใช้เขาแก้แค้นตระกูลเจียง
เขาไม่โทษเจียงเหยียนเลยสักนิด กลับรู้สึกสงสารเธอมากด้วยซ้ำ
เธอคงถูกเอาเปรียบในตระกูลเจียงมามากแน่ ๆ
เจียงเหยียนสมองค้างไปชั่วขณะ
【พระเอกเป็นอะไรไปเนี่ย? กำลังพูดแทนเจ้าของร่างเดิม แก้ต่างให้เธออยู่เหรอ?】
【กู้จิ่งสิงไม่ได้เกลียดเจ้าของร่างเดิมมากหรอกเหรอ? เขาควรจะเป็นพวกเดียวกับหลินชิงหย่าสิ】
【หรือว่าแกล้งทำตัวเป็นคนดี ให้หลินชิงหย่าเล่นบทตัวร้าย ส่วนเขาเล่นบทคนดี?】
สีหน้ามืดครึ้มของลู่เฉิงโจวยิ่งเย็นชาเข้าไปใหญ่
เขาจ้องกู้จิ่งสิงเขม็ง ราวกับพร้อมจะฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ ได้ทุกเมื่อ
ไอ้กู้จิ่งสิงนี่คิดว่าเขาตายไปแล้วหรือไง?
ตั้งแต่เห็นพวกเขา สายตาก็ไม่เคยละจากเจียงเหยียน ตอนนี้ยังมาพูดแทนเธออีก
คิดจะแย่งเมียเขาต่อหน้าต่อตา นี่มันยั่วยุกันชัด ๆ เหยียบย่ำศักดิ์ศรีเขาอย่างจัง!
“คุณกู้” ลู่เฉิงโจวกัดฟันพูด “ไม่ต้องมาทำเป็นสงสารคนอื่นทั้งที่ตัวเองก็ไม่จริงใจ เรื่องที่ตระกูลเจียงไล่ภรรยาผมออกจากบ้าน คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”