เจียงเหยียนทำปากยื่นถลึงตาใส่
ลู่เฉิงโจวหัวเราะเยาะ ก่อนหยิกแก้มยุ้ยของเจียงเหยียนเบา ๆ «น่ารักจริง ๆ»
เจียงเหยียนปัดมือเขาออก «สนุกมากไหม?»
«อืม สนุก» ลู่เฉิงโจวตอบ ก่อนแนบริมฝีปากอุ่นผ่าวลงไป จูบจนเจียงเหยียนอ่อนระทวยไปทั้งตัว
«ลู่เฉิงโจว อย่านะ...» เสียงของเจียงเหยียนแหบพร่าอย่างที่สุด
เธอพยายามผลักคนที่กอดรัดจนแทบหายใจไม่ออกออกไป แต่อีกฝ่ายกลับยิ่งแนบชิดกว่าเดิม
ราวกับอยากหลอมเธอเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
หยาดเหงื่อร้อนผ่าวไหลจากร่างของชายหนุ่ม หยดลงบนผิวบอบบางของเจียงเหยียน
ทำให้เธอสั่นสะท้านขึ้นมาเป็นระลอก
«ไม่เอาอะไรเหรอ?» ชายหนุ่มถามเสียงทุ้ม พลางจูบเธอไปด้วย
สมองของเจียงเหยียนขาวโพลนไปหมด ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามใจ
สามชั่วโมงต่อมา...
เจียงเหยียนที่ถูกปรนเปรอจนหมดแรงนอนคว่ำอยู่บนเตียง ซุกหน้าไว้กับหมอน ไม่ยอมสนใจลู่เฉิงโจว
ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนถูกรถทับ กระดูกทั่วร่างแทบจะแหลกสลาย
«ทำให้เจ็บเหรอ?» ลู่เฉิงโจวถามเสียงอ่อนโยนอยู่ข้าง ๆ «ขอโทษนะ ผมสัญญาว่าคราวหน้าจะระวังกว่านี้ ให้ผมนวดให้ไหม?»
เจียงเหยียนเงยหน้าพรวด ดึงผ้าห่มมาคลุมตัว
«ไม่ต้อง แค่อย่ามาแตะตัวฉันก็พอ»
【ฉันเชื่อนายก็บ้าแล้ว ถ้าเมื่อกี้ฉันไม่แกล้งทำเป็นจะเป็นลม นายคงไม่หยุดแน่】
【หมอนี่แอบกินยาบำรุงอะไรลับหลังฉันหรือเปล่า ไม่งั้นทำไมถึงพลังเหลือล้นขนาดนี้】
【คราวหน้าคงต้องแยกเตียงกันนอนแล้ว ไม่อย่างนั้นสักวันฉันได้ตายคามือนายแน่!】
พอได้ยินเจียงเหยียนคิดอยากแยกเตียง ลู่เฉิงโจวก็ร้อนใจ