“เราจะมีลูกด้วยกันไหม?” ลู่เฉิงโจวตื่นเต้นจนคว้าข้อมือเจียงเหยียนไว้ แล้วดันเธอชิดกำแพง
“เธอยอมมีลูกให้ฉันเหรอ?” ตาขาวของเขาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เจียงเหยียนได้สติ ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
เธอพยายามผลักลู่เฉิงโจวออก แต่เขายืนนิ่งราวกับภูเขา ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
“ปล่อยฉันนะ ไม่กลัวคนเห็นหรือไง?”
มุมปากลู่เฉิงโจวยกขึ้น “จะกลัวอะไรล่ะ เราเป็นสามีภรรยาที่จดทะเบียนกันแล้วนะ เว้นแต่เธอจะบอกฉันว่าเธออยากมีลูกให้ฉันจริง ๆ ไม่ได้แกล้งพูดเล่นใช่ไหม?”
【บ้าไปแล้ว เขาจะมีชีวิตถึงเดือนหน้าหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ ใครจะกล้ามีลูกให้เขากัน】
【อีกอย่าง เขาไม่ได้ชอบหลินชิงหย่าหรือไง?】
【ฉันไม่อยากมีลูกให้ผู้ชายที่ในใจมีผู้หญิงคนอื่นหรอก】
【ฉันแค่อยากหาเงินให้ได้เยอะ ๆ ตอนต้องออกไปจากที่นี่จะได้ไม่ต้องเร่ร่อนข้างถนน】
ร่างของลู่เฉิงโจวเกร็งขึ้นมาทันที
เขาลืมไปเสียสนิทว่า ตามเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับ เขาอยู่ได้อีกไม่นาน
แต่ชะตาของพี่ใหญ่เปลี่ยนไปแล้ว ชะตาของเขาก็ต้องเปลี่ยนได้เหมือนกัน ขอแค่เขาอยู่ห่างจากหลินชิงหย่ากับกู้จิ่งสิงเข้าไว้
กลับไปแล้วคงต้องหาบอดี้การ์ดเพิ่มอีกสักสองสามคน ให้คอยติดตามและกันไม่ให้หลินชิงหย่ากับกู้จิ่งสิงเข้ามาใกล้
เจียงเหยียนใช้วิธีปลอบเด็กกล่อมเขา
“ลู่เฉิงโจว เราเพิ่งแต่งงานกันได้แค่สองวันเอง อีกอย่างฉันว่าเรายังเด็กกันอยู่ เธอไม่อยากใช้ชีวิตคู่กันสองคนไปอีกสักพักเหรอ? เพราะงั้นเรื่องมีลูก เลื่อนไปค่อยคุยกันอีกสองปีได้ไหม?”
【อีกสองปีถ้านายยังมีชีวิตอยู่ เราสองคนก็คงหย่ากันแล้ว】