โจวเจิ้งจัดที่พักไว้ทางตะวันออกของเมือง ในบ้านพักเก่าหลังสหกรณ์
บ้านชั้นเดียวสองห้อง มีลานเล็ก ๆ กำแพงด้านนอกก่อด้วยอิฐแดง ผ่านกาลเวลามาหลายปี ตรงโคนกำแพงมีตะไคร่ขึ้นเต็มไปหมด ในลานมีต้นพุทราคดงออยู่ต้นหนึ่ง ใบเขียวชอุ่มแน่นขนัด
โจวเจิ้งยื่นกุญแจให้เฉินจิ่วซาน «บ้านหลังนี้เคยเป็นของตำรวจเกษียณคนหนึ่งในหน่วย พาครอบครัวเข้าเมืองไปเลี้ยงหลาน ปล่อยว่างมาสองปีแล้ว พวกคุณพักอยู่ก่อนได้ น้ำไฟยังใช้ได้»
เฉินจิ่วซานพยักหน้า
«ลุงเฉิน เมืองเล็ก ๆ วุ่นวายกว่าบนเขา ระวังตัวกันหน่อยนะครับ» โจวเจิ้งมองนาฬิกา «ผมยังมีธุระที่หน่วย ต้องกลับเข้าเมืองก่อน เฉินเฟิงจะอยู่ที่นี่ คอยดูแลพวกคุณ ซูเสี่ยวกับพวกเขาจะมาฝึกช่วงสุดสัปดาห์»
«ลุงโจว ไปได้เลยครับ ไม่ต้องห่วง» เจียงเลี่ยยกสัมภาระลงจากรถ «ผมคุ้นกับเมืองนี้ดี แถวนี้รูหมดว่ารูหนูรูไหนหันไปทางไหน»
โจวเจิ้งหัวเราะ ตบหัวเขาเบา ๆ «มีเรื่องอะไรก็โทรหาทันที»
«รู้แล้วครับ»
โจวเจิ้งขึ้นรถไปแล้ว แต่ซูเสี่ยวกลับไม่ขยับ
«ผู้กองซูไม่กลับไปกับลุงโจวหรือครับ?» เจียงเลี่ยถาม
«ฉันจะอยู่» ซูเสี่ยวตอบ «เฉินเฟิงคนเดียวไม่พอ»
เจียงเลี่ยเหลือบมองเฉินจิ่วซาน
เฉินจิ่วซานไม่พูดอะไร หิ้วสัมภาระเข้าไปในลาน
เจียงเลี่ยเดินตามเข้าไป ปากยังพูดไม่หยุด «ผู้กองซู บ้านมีแค่สองห้อง แต่ต้องอยู่กันสามคน จะเบียดกันยังไงครับ?»
«นายอยู่ห้องเดียวกับอาจารย์ ฉันกับเฉินเฟิงผลัดกันเฝ้าหน้าประตู» ซูเสี่ยวตอบ
«เหนื่อยแย่เลยสิครับ» เจียงเลี่ยว่า «ไม่งั้นคุณนอนห้องใน ผมเบียดกับอาจารย์ข้างนอกก็ได้»
ซูเสี่ยวไม่สนใจเขา หันไปหยิบกระเป๋าของตัวเองจากรถ
เฉินเฟิงเดินเข้ามา ยื่นของชิ้นหนึ่งให้เจียงเลี่ย
«เอาไป»