ฟ้าเพิ่งสาง เจียงเลี่ยก็ลุกขึ้นแล้ว
เขาเดินออกไปสำรวจรอบนอกลานบ้านก่อน มองหารอยเท้าบนพื้น
เมื่อคืนหลังจากไล่ตามคนร้ายออกไป เขาก็เผื่อใจไว้ จึงไม่ได้เดินกลับทางเดิม แต่โรยทรายละเอียดไว้บนดินนุ่มนอกกำแพงลานบ้าน
ตอนนี้ บนทรายละเอียดนั้นมีรอยเท้าเพิ่มขึ้นสามชุด
ทั้งหมดเดินมาจากทางหลังเขา แล้วก็ย้อนกลับไปทางหลังเขา
“อาจารย์” เจียงเลี่ยกลับเข้าไปในบ้าน บอกสิ่งที่พบให้เฉินจิ่วซานฟัง “เมื่อคืนคนคนนั้นไม่ได้มาคนเดียว”
“กี่คน?” เฉินจิ่วซานกำลังพันผ้าที่หน้าแข้ง มือขยับอย่างเชื่องช้า
“สามคน คนหนึ่งปีนกำแพง อีกสองคนคอยรับอยู่ในป่าด้านหลัง” เจียงเลี่ยตอบ “ทุกคนสวมรองเท้าพื้นนิ่ม ระยะก้าวสม่ำเสมอ ผ่านการฝึกมาแล้ว”
เฉินจิ่วซานพยักหน้า
“คนพวกนี้ประชิดถึงหน้าประตูแล้ว” เขาลุกขึ้น เสียบมีดพร้าไว้ด้านหลังเอว “วันนี้โจวเจิ้งมา ต้องปรึกษาเรื่องนี้กับเขาให้ดี”
“อาจารย์ คนของอสรพิษทำไมเมื่อคืนถึงไม่ลงมือ?” เจียงเลี่ยถาม “สามคน คนหนึ่งปีนกำแพงเข้ามา อีกสองคนซุ่มอยู่ ถ้าสู้กันจริง ๆ เราสองคนอาจรับมือไม่ไหว”
เฉินจิ่วซานเดินไปที่ประตู มองท้องฟ้าแวบหนึ่ง
“พวกมันยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของข้า” เขาตอบ “สิบกว่าปีมานี้ พวกมันไม่รู้ว่าตอนนี้ข้ามีฝีมือแค่ไหน เมื่อคืนมาเพื่อหยั่งเชิงและข่มขู่ พอแน่ใจแล้วก็จะลงมือ”
“แล้วเราจะทำยังไง?”
“ไม่ต้องทำอะไร” เฉินจิ่วซานตอบ “ถึงเวลาก็กิน ถึงเวลาก็ฝึก ในเวลาแบบนี้ ใครลนก่อน คนนั้นตายก่อน”
เจียงเลี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
“จริงสิ อาจารย์” จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้น “เมื่อคืนที่อาจารย์เรียกคนนั้นว่า ‘สหาย’ ตั้งใจเปิดทางลงให้เขา ไม่อยากฉีกหน้ากันตรงนั้นใช่ไหม?”
เฉินจิ่วซานมองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
“เจ้ารู้จักใช้สมองมากขึ้นทุกทีแล้วนี่”
“อาจารย์พูดอยู่บ่อย ๆ ไม่ใช่หรือครับว่าคนไม่รู้จักใช้สมอง ก็เป็นได้แค่ตัวตายแทน” เจียงเลี่ยยิ้ม
เก้าโมงกว่า โจวเจิ้งพาคนขึ้นเขามา
คราวนี้ไม่ได้มีแค่ห้าคน แต่เพิ่มมาอีกสองคน
คนหนึ่งเป็นรองผู้กำกับสถานีตำรวจอำเภอ แซ่ซุน อายุราวสี่สิบปี ผิวขาวสะอาด พุงก็ไม่น้อย ดูไม่เหมือนตำรวจ กลับเหมือนพนักงานนั่งโต๊ะทำงาน