หนึ่งสัปดาห์ต่อมา โจวเจิ้งก็พาคนมา
คนหนุ่มสาวห้าคน ชายสามหญิงสอง ทุกคนสวมชุดฝึกที่สถานีตำรวจอำเภอเพิ่งแจก ยืนอยู่บนลานโล่งหน้าวัดร้าง พลางมองประตูวัดทรุดโทรมตรงหน้าแล้วหันมองกันไปมา
“หัวหน้าโจว คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมครับ? ที่นี่เนี่ยนะ?” คนพูดเป็นชายร่างสูงชื่อหม่าเชา เพิ่งจบจากโรงเรียนตำรวจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอวดดีของคนที่ยังไม่เคยเจอเรื่องหนัก ๆ “ตาแก่นี่จะสอนอะไรเราได้? พวกเราเรียนโรงเรียนตำรวจ ไม่ได้เรียนวัดเส้าหลินนะครับ”
โจวเจิ้งหน้าขรึมลง “หม่าเชา เลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว อาเฉินเคยได้ที่หนึ่งในการแข่งขันประลองยุทธ์หน่วยรบพิเศษทั่วกองทัพ แค่คนเดียวก็อัดนายสิบคนยังเหลือเฟือ”
หม่าเชาไม่พูดอะไรต่อ แต่สีหน้าไม่เชื่อถือยังเห็นชัดเจน
คนอื่น ๆ ก็ไม่ต่างกันเท่าไร ต่างมองซ้ายมองขวาราวกับมาท่องเที่ยว
ซูเสี่ยวยืนอยู่ด้านข้าง ไม่ได้สวมเครื่องแบบตำรวจ แต่สวมชุดฝึกสีดำ มัดผมหางม้าสูง บุคลิกของเธอแข็งแกร่งกว่าผู้ชายทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเสียอีก
เจียงเลี่ยเดินออกมาจากวัด มือประคองชามไม้ซ้อนกันหลายใบ ข้างในมีน้ำจากลำธารบนเขา
“ทุกคนคงกระหายน้ำแล้วใช่ไหม? ดื่มน้ำกันหน่อย” เขาวางชามไม้ลงบนโต๊ะหิน พลางยิ้มร่า
หม่าเชามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “เด็กนี่มาจากไหน? เป็นศิษย์ของอาจารย์เฉินหรือ?”
“ก็ประมาณนั้น” เจียงเลี่ยตอบ “ผมชื่อเจียงเลี่ย”
“เจียงเลี่ย? ไม่เคยได้ยินชื่อ” หม่าเชาโบกมือ “ไปเล่นทางโน้นไป พวกเรามีธุระสำคัญ”
รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงเลี่ยยังเหมือนเดิม ทว่าประกายในดวงตากลับไม่ยิ้มตาม
เฉินจิ่วซานเดินออกมาจากวัด
วันนี้ชายชราสวมชุดพรางเก่าที่ซักจนสีซีด สวมรองเท้ายางสีเหลืองคู่หนึ่งที่สึกจนขนหลุดลุ่ย แต่แผ่นหลังกลับเหยียดตรงขณะเดิน
ชายชราที่ดูเหมือนคนเฝ้าประตูบ้านนอกคนหนึ่ง พอยืนอยู่ตรงนั้น บรรยากาศบนลานโล่งก็เปลี่ยนไปทันที
หม่าเชาหุบปากโดยไม่รู้ตัว
เฉินจิ่วซานกวาดตามองทั้งห้าคน
“โจวเจิ้งบอกฉันว่าพวกเธอเป็นตำรวจใหม่ของสถานีอำเภอ พื้นฐานไม่ดี เลยให้ฉันช่วยฝึกให้หน่อย” น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่ทุกคนได้ยินชัดถ้อยชัดคำ “ฉันขอพูดให้ชัดก่อน ถ้ามาฝึกกับฉันก็ต้องทำตามกฎของฉัน”
เขาชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว