“ซี๊ดอ๊า~!”
เจียงหยางกุมแขนที่เจ็บปวด เงยหน้ามองไฉ่ “เจ้าเอาจริงด้วยหรือ!”
“ถ้าไม่ตีเจ้า แล้วจะปล่อยให้ปากเสียเช่นนั้นหรือ ยังกล้าคิดถึงขาของคนอื่นอีก ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
ไฉ่ไม่เป็นห่วงเจียงหยางแม้แต่น้อย
ตอนลงมือนางควบคุมแรงไว้แล้ว ทั้งยังหลบจุดสำคัญทั่วร่าง มีแต่ทำให้เจียงหยางเจ็บสักหน่อย จะได้จำใส่ใจ
ตัวคนยังอยู่บนหลังนางแท้ ๆ กลับพูดชมคนอื่นว่าสวยอย่างโจ่งแจ้ง
สมควรถูกตี!
ที่น่าโมโหที่สุดคือเจียงหยางพูดถึงจิ้งจอกนั่น แล้วยังเอาแต่คิดถึงขาของนางไม่เลิก!
นางอดก้มมองหางงูของตนเองไม่ได้ ยิ่งอยากทุบหัวเจียงหยางให้แหลก!
แต่คิดดูแล้ว ก็ปล่อยเขาไปเถอะ
ถ้าตีจนพัง จะไม่มีใครปกครองเผ่า
เจียงหยางเห็นท่าทางทั้งหลายของสาวงูผู้เย็นชาอยู่เต็มตา จึงรู้สาเหตุที่ไฉ่ตีตน
ก็แค่ไม่มีขาเอง จำเป็นต้องตีข้าด้วยหรือ?
อีกอย่าง หางงูของพวกเจ้าก็ไม่เลว กลางคืนยังเอามากอดนอนแทนตุ๊กตาได้ แค่เย็นไปหน่อย ถ้าเป็นฤดูร้อนแล้วได้กอดนอนคงสบายสุด ๆ
เพราะฉะนั้น ไม่ต้องอิจฉาคุณสมบัติติดตัวของคนอื่นหรอก
พวกเจ้าต่างหากคือสิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่สุด!
เห็นไฉ่ยังโกรธอยู่ เจียงหยางก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ พูดด้วยท่าทางยียวน
“หางของเจ้าสวยที่สุด พอจัดการธุระเสร็จ ข้าจะกอดมันนอน”
พอเสียงกระซิบแฝงความกำกวมดังขึ้น ใบหน้าของไฉ่ก็แดงวาบ นางผลักเจียงหยางออกอย่างแรง
“ใคร...ใครอนุญาตให้เจ้ากอด!”
“ก็ได้” เจียงหยางมองไฉ่ที่กำลังเขินอายตรงหน้า แล้วก็อดขำขึ้นมาไม่ได้ “ไม่ให้กอดก็ไม่กอด เช่นนั้นเดี๋ยวข้าไปหาหยวนให้กอดก็แล้วกัน...”
“เจ้าไม่อนุญาตให้ไป ไม่อย่างนั้นข้าจะตีเจ้าให้ตาย”