“เจ้านั่น... พวกเจ้าหามพวกมันออกไปให้หมด ช่วยไม่ไหวแล้ว”
เจียงหยางฝืนกลั้นความรู้สึกไม่สบายใจ ชี้ไปยังเผ่าหูจิ้งจอกที่กำลังจะสิ้นใจอยู่หลายตัว ก่อนเอ่ยถ้อยคำอันโหดร้ายนี้กับฮูซูซู
แม้เขาจะมีดวงตาเหนือมนุษย์ แต่ก็ช่วยเผ่าหูจิ้งจอกเหล่านี้กลับมาไม่ได้แล้ว บางตัวเลือดไหลจนหมดตัว บางตัวสมองเสียหายอย่างรุนแรง บางตัวอวัยวะสำคัญถูกทำลาย ที่ยังฝืนหายใจประคองชีวิตมาจนถึงตอนนี้ได้ ก็เพราะร่างกายของสัตว์รู้แจ้งแข็งแกร่งเท่านั้น
หากเป็นมนุษย์ธรรมดา คงสิ้นใจภายในสิบกว่านาทีหลังได้รับบาดเจ็บเช่นนี้
เมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของฮูซูซู เจียงหยางก็ได้แต่เอ่ยอย่างจนใจ
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่ช่วย แต่พวกมันบาดเจ็บสาหัสเกินไป ช่วยไม่ไหวแล้ว”
“ข้าเข้าใจ เจ้ารีบรักษาพวกที่เหลือเถิด ช่วยได้เท่าไรก็ช่วยเท่านั้น”
อันที่จริง ทันทีที่ฮูซูซูเห็นสภาพของพวกมัน นางก็เข้าใจความจริงข้อนี้แล้ว
“เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว ส่วนคนที่เหลือข้ารักษาให้หายได้ทั้งหมด ต่อให้มือขาดเท้าขาด ข้าก็รักษาได้ ทำให้พวกเขากลับมาเคลื่อนไหวได้เป็นปกติเหมือนเดิม!”
“จริงหรือ?”
ฮูซูซูคว้ามือเจียงหยางไว้ทันที ขณะเดียวกัน ทุกคนที่ได้ยินต่างมองเขาราวกับเห็นผี คล้ายได้ฟังเรื่องเหลือเชื่ออย่างยิ่ง
“เจียงหยาง เจ้าพูดจริงหรือ?” ไฉ่เอ่ยขึ้นบ้าง
เพราะสิ่งที่เจียงหยางพูดฟังดูเหลวไหลเกินไป
เว้นเสียแต่ว่าเขาจะเรียนรู้วิชาแม่มดของเทพีมารดาแห่งปฐพีแล้ว มิฉะนั้นก็เป็นไปไม่ได้
นั่นเป็นถึงกระดูกแขนขาหัก บาดเจ็บเช่นนี้โดยทั่วไปย่อมฟื้นตัวได้ไม่ดี ไม่ก็เคลื่อนไหวไม่สะดวก ไม่ก็ยกของหนักไม่ได้ แทบกลายเป็นคนไร้ประโยชน์
สำหรับเผ่าพันธุ์ที่บาดเจ็บเช่นนี้ วิธีปฏิบัติโดยทั่วไปของเผ่าก็คือขับไล่ออกจากเผ่า หรือไม่ก็ให้พวกเขาอยู่ในเผ่าทำงานจิปาถะ แลกอาหารเพียงน้อยนิดเพื่อประทังชีวิต