หูชางโยนคำพูดอันแหลมคมออกมา
เหล่าหูเสือต่างพากันแสดงความไม่พอใจตาม
“ใช่แล้ว ฆ่าคนพวกนั้นเสีย เอาแต่ถ่วงขาพวกเราอยู่ได้!”
“ถ้าไม่มีพวกมันคอยถ่วงขา พวกเรากำจัดเผ่าหูจิ้งจอกไปนานแล้ว”
“นั่นสิ!”
“......”
หูลี่ได้ยินเสียงโกรธแค้นของทุกคนก็รีบกดมันลง แล้วหันไปยิ้มให้ลู่เจี้ยนที่กำลังตื่นตระหนกหวาดกลัว
“ประมุขเผ่าลู่ ท่านก็ได้ยินแล้ว ทุกคนไม่พอใจพวกเจ้ามาก หากยังปล่อยให้พวกแก่ ๆ กับคนพิการถ่วงขาพวกเราอีก ข้าก็ได้แต่ใจร้ายฆ่าพวกมันเสีย ส่วนวิธีก่อไฟก็อย่าหวังว่าจะได้ไป!”
“อย่าเลย” ลู่เจี้ยนรีบเอ่ยอย่างร้อนรน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “หมอผีหูลี่ ข้ารับรองว่าพวกเขาจะไม่ถ่วงขาท่านอีก!”
“อีกอย่าง พวกเราตกลงกันแล้วว่า ขอเพียงร่วมมือกันกำจัดคนทรยศ ท่านก็จะมอบวิธีก่อไฟให้ นี่เป็นการแลกเปลี่ยน ท่านจะกลับคำไม่ได้!”
“รักษาคำพูดหรือ?” หูลี่หัวเราะเย็นชา “ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าอีกครั้ง หากยังถ่วงขาพวกเราอีก ก็อย่าหวังว่าจะได้อะไรแม้แต่เส้นขนเดียว!”
“แล้วต่อจากนี้พวกเจ้าต้องทำตามคำสั่งของข้าทุกอย่าง!”
“ไม่...”
“หืม?” หูลี่จ้องลู่เจี้ยนด้วยสายตาเย็นชา “ถ้าไม่ได้ก็พาคนของเจ้าไสหัวไปเสีย การแลกเปลี่ยนของเรายกเลิก ต่อไปเผ่าของเจ้าจะแลกเมล็ดไฟ ต้องใช้กวางมูสตัวใหญ่ห้าตัว!”
ลู่เจี้ยนรีบคุกเข่าลงวิงวอน
“หมอผีหูลี่ คนของข้าจะทำตามคำสั่งท่านอย่างแน่นอน พวกเรายินดีร่วมมือกันต่อ!”
“อย่างนี้ค่อยถูกหน่อย”
หูลี่กลับมาทำสีหน้ายิ้มแย้ม เดินเข้าไปพยุงลู่เจี้ยนที่กำลังตื่นตระหนกให้ลุกขึ้น พร้อมปัดฝุ่นบนบ่าของเขา
“ประมุขเผ่าลู่เจี้ยน ข้าเป็นคนรักษาคำพูด ขอเพียงพวกเจ้าร่วมมือกับพวกเรากำจัดคนทรยศ ข้าจะมอบวิธีก่อไฟให้แน่นอน แต่เจ้าคงยังจำข้อเรียกร้องข้อสุดท้ายได้ใช่ไหม?”
“จำได้ หลังจากได้วิธีก่อไฟแล้ว ข้าจะนำทั้งเผ่าออกจากป่าสิงห์เสือ!”