พอลงจากต้นไม้ เจียงหยางก็รีบตรงไปหาเสอหยาน เพื่อตรวจดูร่างกายของเขา
การลูบคลำไปทั่วอย่างสะเปะสะปะทำให้เสอหยานตกใจ รีบหลบไปอยู่หลังหมู่ ยกมือทั้งสองข้างปกปิดร่างกายตนเอง แล้วมองเจียงหยางด้วยสายตาแปลกประหลาด
“ข้าชอบผู้หญิง!”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น สายตาของทุกคนก็พากันจับจ้องมาที่เจียงหยาง
โดยเฉพาะสายตาของไช่ที่คมกริบ ราวกับอยากทะลวงร่างเจียงหยางให้เป็นรู!
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาผิดปกติเหล่านั้น เจียงหยางก็อยากซัดหมัดใส่หัวเสอหยานเสียจริง
ให้ตายสิ!
ผมอุตส่าห์หวังดีตรวจร่างกายให้ นายกลับหาว่าผมชอบผู้ชายเนี่ยนะ!
แต่พอเห็นร่างกำยำแข็งแกร่งของเสอหยาน เจียงหยางก็ข่มกลั้นความอยากตีคน ก่อนอธิบายอย่างไม่สบอารมณ์
“ข้าชอบผู้หญิง!”
“ข้ากำลังตรวจร่างกายให้เจ้า ใครจะไปรู้ว่าเจ้าไม่เป็นอะไรเลย!”
“อย่างนี้นี่เอง”
เสอหยานเกาศีรษะอย่างซื่อตรง แล้วเริ่มอธิบายให้เจียงหยางฟังว่าเหตุใดตนจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ
ฟังจบเจียงหยางถึงได้รู้ว่าเจ้าหมอนี่คว้างาแหลมของหมูป่าไว้ จึงไม่ถูกมันแทง แถมยังตกลงบนพื้นดินที่นุ่มร่วน เลยไม่ได้รับบาดเจ็บ
สรุปแล้วเจ้าหมอนี่โชคดีจริง ๆ
แต่เรื่องนี้ก็แสดงให้เห็นอีกด้านว่า ร่างกายของเผ่าพันธุ์งูแข็งแกร่งเพียงใด
ถูกชนกระเด็นไปตั้งเจ็ดแปดเมตร แต่กลับไม่เป็นอะไรเลย ต่อให้พื้นดินนุ่มร่วนเพียงใด หากเป็นคนธรรมดาถูกชนแบบนี้ก็คงเจ็บหนักไม่น้อย
“พอแล้ว ไปกันเถอะ!”
ไช่เดินเข้ามาเตือนเจียงหยางว่าได้เวลาออกเดินทางแล้ว
เจียงหยางเห็นหมู่กับคนอื่น ๆ ยกหมูป่าโขนขึ้นวางบนบ่าของเสอหยาน ตอนแรกเขานึกว่าเสอหยานคงถูกกดจนทรุด แต่เสอหยานกลับไม่รู้สึกหนักแม้แต่น้อย แบกหมูป่าตัวใหญ่ไว้บนบ่าทั้งสองข้าง แล้วเดินกลับไปตามทางเดิม