“เดิมพันอะไร?”
ไช่ยังคงวางท่าสูงส่ง ไม่สนใจความเดือดดาลไร้ประโยชน์ของเจียงหยางแม้แต่น้อย แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะเดิมพันอะไร บางทีนี่อาจเป็นโอกาสให้เขาอยู่ในเผ่าต่อไปอย่างถาวรก็ได้
“เดิมพันว่าข้าจะทำให้เสอหยานกับพวกพรรคล่าสัตว์ล่าจามรีได้อย่างง่ายดาย! ถ้าข้าทำได้ ต่อไปเจ้าต้องฟังคำข้า! ข้าบอกอะไร เจ้าก็ต้องทำตาม!”
“แน่นอน ข้าไม่มีทางสั่งให้เจ้าทำเรื่องชั่วร้ายหรือเรื่องที่ผิดต่อเผ่าพันธุ์งู เรื่องนี้เจ้าวางใจได้เต็มที่!”
เจียงหยางเผยไพ่ใบสุดท้ายออกมา
เขากลัวว่าสาวงูผู้เย็นชาจะไม่ยอมเดิมพัน จึงเปิดปากยั่วยุ
“กลัวแล้วสินะ? ถ้ากลัวก็อย่ามาเดิมพัน! เลิกทำหน้าดูถูกข้าเสียที!”
“กลัวหรือ?”
ไช่ขมวดคิ้ว ส่งเสียงหึเบา ๆ ก่อนเสนอเงื่อนไขทันที
“ถ้าเจ้าแพ้ เจ้าต้องอยู่ในเผ่าพันธุ์งูไปตลอดชีวิต! ต่อให้ภายหลังพวกพ้องของเจ้ามาตามหา เจ้าก็ห้ามจากไป!”
“ตกลงตามเดิมพันนี้ ข้าก็เดิมพัน!”
ในสายตาของไช่ เจียงหยางต้องแพ้อย่างแน่นอน!!!
การล่าจามรีได้อย่างง่ายดาย เป็นเรื่องที่มีแต่ในความฝันเท่านั้น
ถ้าล่าจามรีได้ง่ายดายจริง เผ่าพันธุ์งูของพวกนางคงล่าพวกมันจนหมดไปนานแล้ว ไม่ต้องเป็นอย่างตอนนี้ที่พอเห็นพวกมันก็วิ่งหนี
“เดิมพันก็เดิมพัน!”
“แต่ทีมล่าสัตว์ต้องให้ข้ายืมตัวมาสามวัน เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ข้าจะฝึกเทคนิคการล่าแบบใหม่ให้พวกเขา!”
สำหรับเจียงหยาง สิ่งที่ไช่พูดถึงหาใช่เงื่อนไขเดิมพันไม่
เพราะแต่แรกเขาก็ไม่เคยคิดจะออกจากเผ่าพันธุ์งู!
ขอเพียงชนะเดิมพัน สาวงูผู้เย็นชาก็ต้องยอมฟังคำสั่งของเขาแต่โดยดี