หมอกยามเช้าลอยจางหายไปอย่างช้า ๆ
เจียงหยางพาทีมล่าสัตว์ไปยังริมแม่น้ำตั้งแต่เช้าตรู่
ตอนนี้สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดยังคงเป็นทีมล่าสัตว์
เมื่อวานเขาสอนทีมล่าสัตว์ให้วางบ่วง หอกสะดุดขา และกับดักแบบเพิงทับ วันนี้ถึงเวลาตรวจดูผลแล้ว เขาต้องไปด้วยตนเอง
“ฟิ้ว~!”
เสียงลูกธนูแหวกอากาศดังขึ้น จากนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดิ้นอยู่ในป่าทึบทางซ้าย
เจียงหยางที่เดินตามหลังยังไม่ทันได้ตอบสนอง เสอหยานที่อยู่ข้างหน้าก็รีบมุดเข้าไปในป่าทึบแล้ว
ครู่ต่อมา เขาก็เดินออกมาอีกครั้งพร้อมกับนกขนหลากสีตัวหนึ่งในมือ
เจียงหยางมองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นไก่ป่า น้ำหนักน่าจะราวสองสามชั่ง จึงยิ้มกล่าวว่า
“ไม่เลวนี่ เพิ่งออกจากเผ่าก็ยิงไก่ป่าได้แล้ว ดูท่าวันนี้จะได้ผลเก็บเกี่ยวมากมายแน่!”
“เฮ้ ก็แค่โชคดีน่ะ” เสอหยานเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงหยางอย่างซื่อ ๆ “ท่านแม่มด ไก่ป่าตัวนี้ให้ท่านบำรุงร่างกายเถิด ไม่เช่นนั้นคืนนี้ท่านคงทนการโหมกำลังของพวกหลินไม่ไหว”
“ท่านแม่มดต้องบำรุงร่างกายจริง ๆ ไม่อย่างนั้นจะทนรับการระดมโจมตีของเหล่าสตรีเผ่าพันธุ์งูไหวได้อย่างไร”
“ท่านแม่มด ต้องบำรุงร่างกายให้ดีนะ!”
“ฮ่า ๆ ๆ……”
ชั่วพริบตา ทุกคนก็หัวเราะครืนกันขึ้นมา
เจียงหยางนึกว่าเสอหยานผู้ซื่อสัตย์คนนี้เริ่มรู้ความแล้วเสียอีก ไม่คิดว่าจะกำลังเล่นตลกร้ายอยู่
โดยเฉพาะเสอฮวาคนนั้น หัวเราะดังที่สุด ข้าจำเจ้าไว้แล้ว
“ไป ๆ ข้าแข็งแรงจะตาย ไม่ต้องบำรุงอะไรทั้งนั้น!”
เจียงหยางรีบปัดเสอหยานออกไป หากรับไก่ป่ามา ก็เท่ากับยอมรับว่าตนเองต้องบำรุงไม่ใช่หรือ
เขาคือสุดยอดนักสู้ม้ามทองคำ แถมยังเป็นชายที่ผ่านการเพิ่มพลังจากระบบมาแล้ว จะต้องบำรุงอะไรกันเล่า