ไชที่นั่งขดหางงูอยู่ไม่ได้หันไปมองเจียงหยาง
นางรู้ดีว่าเวลาหมอนี่พูดเรื่องงานขึ้นมา ย่อมต้องมีแผนไม่ชอบมาพากลซ่อนอยู่แน่
“อย่าระแวงขนาดนั้นสิ เจ้าเก่งกาจถึงเพียงนี้ ข้าจะทำเรื่องไม่ดีกับเจ้าได้อย่างไร?”
“ว่าธุระมา!” น้ำเสียงของไชยังคงเย็นชาเช่นเดิม
“เจ้ายังจำก้อนหินสีดำปี๋ก้อนนั้นได้หรือไม่?”
“พูดเข้าประเด็น ไม่อย่างนั้นข้าจะทุบเจ้าให้ตาย!”
“ได้ ๆ ๆ! ที่จริงข้าอยากพนันกับเจ้า พนันกันว่าเราเลือกคนจากทีมล่าสัตว์มาคนละหนึ่งคน แล้วดูว่าคนที่เราเลือกจะจับเหยื่อในกับดักได้มากกว่ากัน”
“ไม่พนัน!”
ไชซึ่งเจ็บแล้วจำ ปฏิเสธทันควัน ครั้งก่อนที่พนันกัน นางก็ถูกเจียงหยางวางแผนเล่นงาน
คราวนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไร นางก็จะไม่ตกหลุมพรางของเจียงหยางอีก
“เฮ้อ น่าเสียดาย! เดิมทีข้าคิดจะสร้างศาสตราวุธชั้นเลิศสักชิ้น ตอนนี้คงต้องเอาไปทำอย่างอื่นแล้ว!” เจียงหยางถอนหายใจ
“ศาสตราวุธชั้นเลิศอะไร?”
พอได้ยินคำว่าศาสตราวุธชั้นเลิศ ไชก็สนใจขึ้นมาทันที
ในฐานะนักรบที่แข็งแกร่งที่สุด ไม่มีสิ่งใดดึงดูดนางได้มากกว่าอาวุธ
“ก็เหล็กอุกกาบาตก้อนนั้นน่ะ ข้าคิดจะเริ่มตีมันแล้ว ของที่เผ่าต้องการ ข้าวางแผนไว้หมดแล้ว แต่เหล็กอุกกาบาตยังเหลืออยู่อีกส่วนหนึ่ง มากพอจะสร้างดาบล้ำค่าที่คมกริบได้เล่มหนึ่งเลย!”
“ส่วนจะคมแค่ไหนน่ะหรือ” เจียงหยางชี้ไปยังเถาวัลย์ข้างกายที่หนาเท่าแขน “เอาเถาวัลย์แก่เส้นนี้เป็นตัวอย่าง ฟันทีเดียวก็ขาด!”
“คมขนาดนั้นจริงหรือ?” ไชแสดงท่าทีสงสัย