แสงอาทิตย์อัสดงเลือนหาย ราตรีค่อย ๆ คืบคลานมาเยือน
ตามธรรมเนียมปกติ ยามนี้ชาวเผ่าพันธุ์งูย่อมกินอาหารเสร็จและเข้านอนพักผ่อนกันแล้ว
แต่วันนี้เจียงหยางกลับรั้งพวกเขาไว้ จุดกองไฟสว่างไสวขึ้นกลางลานว่างใจกลางเผ่า ขับไล่ความมืดและความหนาวเย็นยามค่ำคืน
“ทุกคน คืนนี้พวกเราจะทำหม้อดินเผากัน เมื่อมีมันแล้ว เราก็จะทำเกลือ ตุ๋นอาหาร อุ่นน้ำ และเก็บอาหารได้ หม้อดินเผาจะนำชีวิตที่ดียิ่งขึ้นมาสู่เผ่าของเรา!”
“เพราะฉะนั้นทุกคนต้องตั้งใจเรียนจากข้า ผู้ที่ทำสำเร็จเป็นคนแรกจะได้รับอาหารสองวัน! คนที่สองจะได้รับอาหารหนึ่งวัน! ส่วนคนที่สามจะได้รับอาหารหนึ่งมื้อ!”
เจียงหยางรู้ดีว่าหากอยากให้ม้าวิ่งเร็ว ก็ต้องให้ม้ากินอิ่มเสียก่อน
และเรื่องราวก็เป็นไปดังที่เขาคาดไว้ เมื่อประกาศรางวัลออกไป บรรยากาศเงียบสงบเบื้องล่างก็พลันอึกทึกขึ้นมาทันที
“ข้าจะเป็นคนแรกที่ทำหม้อดินเผาสำเร็จ เพื่อรับอาหารรางวัลสองวัน!”
“ถุย! ดูท่าทางไม่ฉลาดของเจ้าแล้วยังคิดจะเป็นคนแรกอีกหรือ? ข้าว่ารางวัลที่หนึ่งต้องเป็นของข้าต่างหาก”
“ไม่รู้ว่าหม้อดินเผาทำยากหรือไม่ ข้าก็อยากได้รางวัลเหมือนกัน...”
เมื่อเห็นชาวเผ่าพันธุ์งูแต่ละคนฮึดสู้เต็มกำลัง เจียงหยางก็พึงพอใจกับแผนการของตนยิ่งนัก เห็นหรือไม่ว่าแรงฮึดมาแล้ว!
มีขวัญกำลังใจเช่นนี้ ทำอะไรก็สำเร็จทั้งนั้น!
แม้การทำหม้อดินเผาจะเป็นงานที่ต้องอาศัยฝีมืออย่างมาก แต่เขาเชื่อว่าหากลองทำหลายครั้งก็ต้องสำเร็จ
ไม่นานนัก เจียงหยางก็พับแขนเสื้อที่ไม่มีอยู่จริงแล้วนั่งลงกับพื้น หยิบดินเหนียวเนื้อละเอียดที่คัดไว้มาเติมทรายแม่น้ำสะอาดเล็กน้อย จากนั้นเริ่มนวดก้อนดินเพื่อทำหม้อดินเผา
เขาค่อย ๆ ทำไปพลางอธิบายให้ชาวเผ่าพันธุ์งูที่ล้อมวงชมเรียนรู้ไปด้วย