ราตรีมืดมิด แสงเพลิงพวยพุ่งสู่ฟ้า
ภายในค่าย เด็ก ๆ วิ่งไล่จับหยอกล้อกันไปทั่ว ส่วนเผ่าพันธุ์งูนั่งล้อมกองไฟกินเนื้อสัตว์พลางพูดคุยคุยโว เสียงหัวเราะอบอุ่นกลมกลืนดังขึ้นเป็นระยะ
นับจากวันนี้เป็นต้นไป เผ่าพันธุ์งูของพวกเขาก็มีซื่อประจำเผ่าเป็นของตนเองแล้ว ขอเพียงเชื่อฟังซื่อ พวกเขาก็เชื่อว่าชีวิตจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เผ่าพันธุ์งูจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นภายใต้การนำของซื่อ และกลายเป็นเผ่าที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเผ่าหูเสือ
ราวกับซื่อเป็นดั่งโทเท็มทางจิตวิญญาณ ทำให้พวกเขามีหลักยึดเหนี่ยวขึ้นมาในชั่วพริบตา และเต็มเปี่ยมด้วยความคาดหวังอันไร้ขีดจำกัดต่อชีวิตในวันข้างหน้า!
ข้างกองไฟแห่งหนึ่ง เจียงหยางมองภาพอันอบอุ่นกลมกลืนนั้นอย่างเงียบ ๆ แววตาเหม่อลอยคล้ายกำลังครุ่นคิด
เขากำลังคิดว่าตอนนี้พ่อแม่กำลังทำอะไรอยู่ พวกท่านกำลังตามหาเขาหรือไม่ และยอมรับเรื่องที่เขาหายตัวไปแล้วหรือยัง……
สรุปแล้วเขาคิดถึงบ้าน แต่ก็รู้ดีว่าคงกลับไปไม่ได้อีกแล้ว
ทุกสิ่งที่นี่คือชีวิตของเขาในตอนนี้ เขาต้องปรับตัวให้เข้ากับที่นี่ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของยุคดึกดำบรรพ์แห่งนี้
ขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใจหน้าที่ของตนในฐานะซื่อ นั่นคือการนำพาเผ่าไปสู่ความเข้มแข็ง เพื่อให้สมกับความไว้วางใจของเผ่าพันธุ์งู!
“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?” ฉ่ายสังเกตเห็นว่าเจียงหยางดูไม่ค่อยมีความสุข จึงเอ่ยถาม
ตามเหตุผลแล้ว ตอนนี้เจียงหยางควรจะดีใจถึงจะถูก เขาได้เป็นซื่อของเผ่าแล้ว ต่อไปทั้งเผ่า รวมถึงนางที่เป็นประมุขเผ่า ก็ต้องฟังคำสั่งของเขา
“จะคิดอะไรได้อีก ก็คิดอยากให้เจ้าจูบผมสักครั้งน่ะสิ!”
เจียงหยางรีบเก็บอารมณ์ แล้วตอบฉ่ายด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
“ไร้ยางอาย!”
ฉ่ายกลอกตามองเจียงหยาง
คำพูดของเจ้าหมอนี่ชักจะเหลวไหลขึ้นทุกที หากไม่เห็นว่าเขามีประโยชน์ต่อเผ่า นางคงต่อยเขาตายไปแล้ว