สำหรับการจัดสรรหน้าที่ให้หลิน พูดตามตรง เจียงหยางยังลังเลอยู่บ้าง
ที่ลังเลก็เพราะเด็กสาวคนนี้เพิ่งอายุสิบแปดปี นิสัยโลดโผนเอาแน่เอานอนไม่ได้ พูดให้ชัดก็คือทำอะไรได้แค่ชั่ววูบ อาจดูแลเด็กทั้งสี่ของอาลีได้ไม่ดีนัก
แต่ตอนนี้ในเผ่าขาดคน ทำได้เพียงให้นางขึ้นมารับหน้าที่นี้
เพื่อป้องกันไม่ให้นิสัยโลดโผนของหลินทำให้เกิดปัญหา เจียงหยางจึงให้ผู้นำเผ่าคนเฒ่าไปช่วยนางดูแลเด็กด้วย คนแก่หนึ่งคนกับคนหนุ่มสาวหนึ่งคนช่วยเติมเต็มกันได้ดี เขาเชื่อว่าการดูแลเด็กทั้งสี่คนคงไม่มีปัญหา
พอจัดสรรหน้าที่รับผิดชอบแต่ละส่วนเรียบร้อย เจียงหยางก็ให้ทุกคนแยกย้ายไปก่อน เหลือไว้เพียงหัวหน้าหรือหัวหน้ากลุ่มของแต่ละส่วนเพื่อประชุมย่อย
“มู่ เจ้าน่าจะรู้ว่าในเผ่ามีคนไม่มาก ดังนั้นงานสำคัญอันดับแรกของพวกเจ้าต่อจากนี้คือช่วยข้าจัดการเรื่องเร่งด่วนให้เสร็จ วันนี้เจ้าไปหาเถาวัลย์ที่ทั้งนุ่มและเหนียวมาให้ข้าสักชุด จากนั้นช่วยขุดดินเหนียวกลับมาทำหม้อดินเผา”
“หาเถาวัลย์ไม่มีปัญหา แต่ดินเหนียวต้องไปขุดที่ไหน แล้วหม้อดินเผาคืออะไรหรือ” มู่ถามอย่างไม่เข้าใจ
“เรื่องดินเหนียว อีกเดี๋ยวเจ้ารวบรวมคนแล้วตามข้าไปดู เดี๋ยวก็รู้ ส่วนหม้อดินเผานั้น รอทำออกมาแล้วเจ้าก็จะรู้เองว่ามันเป็นของวิเศษเช่นไร”
หลังจากกำชับเรื่องสำคัญเสร็จ เจียงหยางก็สั่งความกับเผ่าพันธุ์งูอีกสองสามประโยค จากนั้นจึงนำเครื่องในวัวที่เมื่อคืนยังจัดการไม่เสร็จ พร้อมกับพาเย่และหยวนไปยังแหล่งน้ำดื่มของเผ่าพันธุ์งู
เมื่อมาถึงข้างแหล่งน้ำ หยวนก็ยกมือปิดจมูก สุดท้ายอดพูดออกมาไม่ได้
“หยาง ข้านึกว่าคนในเผ่าพูดเล่นเสียอีก ไม่คิดว่าเจ้าจะชอบกินอุจจาระจริง ๆ!”