“บ้า?” ไฉ่หัวเราะเบา ๆ พลางมองฮูซูซู “โอกาสข้ามอบให้เจ้าแล้ว จะเดิมพันหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า!”
“ข้าไม่มีทางพาทั้งเผ่าไปเสี่ยงหรอก ไฉ่ เจ้าอย่ายุข้าเลย ข้าไม่หลงกลเจ้าแน่”
เมื่อเห็นไฉ่มองตนด้วยสายตาดูแคลน ฮูซูซูก็รู้ว่า หากตนเลือดร้อนตอบตกลงเรื่องนี้ขึ้นมาจริง ๆ นั่นต่างหากถึงจะโง่เขลา
“หึ!” ไฉ่หัวเราะเยาะ “ถึงตอนนั้นอย่ามาพูดว่าข้าไม่เคยให้โอกาสเจ้า ทั้งที่ให้โอกาสแล้ว เจ้ายังทำอะไรไม่ได้!”
ฮูซูซูไม่ใส่ใจคำเยาะเย้ยถากถางของไฉ่ แต่หันกลับไปมองเจียงหยาง
นางสนใจข้อเสนอของเจียงหยางจริง ๆ อย่างยิ่ง ถึงอย่างไรการจุดไฟและการรักษาโรคก็สำคัญต่อเผ่าหนึ่งมาก
หากเผ่าหูจิ้งจอกมีเจียงหยางเป็นชาแมน พวกนางก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเมล็ดไฟอีกต่อไป จำนวนผู้บาดเจ็บและผู้ที่ล้มตายเพราะเจ็บป่วยก็จะลดลง อีกทั้งสิ่งต่าง ๆ ที่นางอยากรู้มาโดยตลอด ก็จะได้รู้โดยง่าย
“เจ้าแน่ใจหรือว่าจะยอมให้ข้ารู้เรื่องเหล่านี้?”
ดวงตางามดุจสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงของฮูซูซูสบเข้ากับดวงตาดำลึกล้ำของเจียงหยาง ราวกับต้องการมองเขาให้ทะลุปรุโปร่งตั้งแต่ภายนอกจรดภายใน
ทว่าเจียงหยางกลับประหนึ่งห้วงลึกไร้ก้น ยิ่งจ้องมองก็ยิ่งถลำลึก ไม่ว่าเมื่อไรก็มองไม่ออกว่าเขาลึกล้ำเพียงใด
“ข้าไม่เพียงจะให้เจ้ารู้ ข้ายังจะสอนให้ทุกคนในเผ่าจุดไฟเป็น สอนให้พวกเขาเก็บสมุนไพรมารักษาโรค สอนให้ทำเครื่องเทศ และอื่น ๆ อีก...”
“อะไรนะ?” ฮูซูซูมองเจียงหยางด้วยสีหน้าตื่นตะลึง “เจ้าแน่ใจหรือ?”
ฮูซูซูราวกับได้ยินถ้อยคำสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน โลกทัศน์ของนางแทบจะกำลังถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่
เพราะในความเข้าใจของนาง ความรู้เหล่านี้เป็นสิ่งที่มีเพียงชาแมนเท่านั้นที่รู้ และชาแมนก็จะถ่ายทอดให้ผู้สืบทอดของตนเท่านั้น