“ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้าสักหน่อย”
“ได้ รอข้าไปพบมหาจารย์กลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
ไป๋หลิงคิดจะไปดูก่อนว่าเจียงหยางมีเรื่องอะไรจะพบนาง แล้วถือโอกาสบอกการตัดสินใจของตนให้เจียงหยางทราบด้วย
แต่ฮูซูซูรีบพูดเสริมทันที “เรื่องทางเจียงหยางไม่เร่งด่วนหรอก ข้าแค่อยากถามเจ้าไม่กี่เรื่อง ไม่เสียเวลานานหรอก”
นางคิดว่าหากต้องการพิสูจน์ว่าคำพูดของเจียงหยางจริงหรือเท็จ การถามไป๋หลิงที่อยู่ตรงหน้าย่อมเป็นวิธีที่ดีที่สุด
ถึงอย่างไร ในบรรดาพวกนางก็มีเพียงไป๋หลิงที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์งู หากไป๋หลิงเรียนรู้การก่อไฟ การทำธนูและลูกธนูได้ ก็แสดงว่าทุกคำที่เจียงหยางพูดเป็นความจริง
แต่ถ้าเขาไม่เคยสอนแม้แต่ไป๋หลิง เช่นนั้นเจียงหยางก็คงเพียงพูดจาเลื่อนลอยกับนางเท่านั้น
เพราะความรู้เรื่องก่อไฟ เก็บสมุนไพรรักษาโรค และอื่น ๆ เป็นสิ่งที่มีเพียงมหาจารย์เท่านั้นที่รู้ ทว่าเจียงหยางกลับบอกว่าสอนได้ทั้งเผ่าของนาง ฟังดูเหลือเชื่ออยู่บ้าง
“ได้ แต่ห้ามนานจริง ๆ นะ”
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงมุมสงบที่ไร้ผู้คน
“พี่ซูซู มีเรื่องอะไรก็ถามมาได้เลย ขอแค่ไม่เกี่ยวกับความลับของเผ่า ข้าจะบอกทุกอย่าง”
เมื่อฮูซูซูมาถึงเผ่าพันธุ์งูแล้วก็ยังไม่ยอมไป ไป๋หลิงไม่ต้องคิดก็รู้ว่านางมาเพราะสิ่งของของมหาจารย์
แม้จะไม่ชอบใจนัก แต่นางก็เข้าใจว่าฮูซูซูในฐานะประมุขเผ่าไม่ได้ทำอะไรผิด
ในฐานะประมุขเผ่า ก็ต้องทำให้คนในเผ่าอิ่มท้อง และนำพาเผ่าให้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
ดังที่อาปาเคยกล่าวไว้ หากคนในเผ่าต้องทนทุกข์ หิวโหย ทั้งเผ่าก็ไม่เจริญก้าวหน้า เช่นนั้นก็ไม่ต้องเป็นประมุขเผ่าเสียยังดีกว่า