“แค่รู้จักที่ไหนกัน ข้าเคยกินจนแทบอาเจียนมาแล้ว”
“หา ยังกินได้อีกหรือ?” ฉางเหวยตกใจอีกครั้ง
“แน่นอน เพราะฉะนั้นจำไว้ ไปหาเย่เพื่อรับอาหาร เจ้าสร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่แล้ว!”
เจียงหยางไม่สนใจฉางเหวยที่ยังคงตกตะลึงอีก เขาถือถุงหนังสัตว์เดินไปทางไฉ่
ระหว่างทาง เขาอดคิดไม่ได้ว่าตนกำลังอยู่ในโลกปลอมหรือไม่ คิดอยู่เพียงครู่เดียวก็ได้คำตอบ
ที่นี่คงไม่ใช่โลกปลอม อย่างแรก เขามีประสาทสัมผัส รู้สึกถึงความเจ็บปวดได้ อย่างที่สอง ไฉ่ หลิน หยวน และฮูซูซู หญิงสัตว์เหล่านี้จะเป็นของปลอมไปได้อย่างไร
หากเป็นของปลอม เหตุใดยามค่ำคืนพวกนางถึงส่งเสียงร้อง? หากถอดกระโปรงหนังสัตว์ออก ก็ควรจะเห็นว่าเป็นเพียงชุดหนังคลุมตัวไม่ใช่หรือ? แล้วใบหูของฮูซูซู เมื่อครู่เขาเพิ่งจับ ยังรู้สึกอุ่นอยู่เลย
สุดท้ายก็ยังมีหอสมุดอารยธรรมในสมองของเขา รวมถึงห้าเซนติเมตรที่ระบบมอบให้
สิ่งเหล่านี้ล้วนมีอยู่จริง ไม่มีทางเป็นของปลอม
ส่วนเหตุใดมันฝรั่งที่มนุษย์เพาะปลูกจึงมาอยู่ที่นี่ เขาก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้เขาควรดีใจต่างหาก
เพราะฉางเหวยขุดพบมันฝรั่งในป่า นั่นพิสูจน์ว่าในป่าแห่งนี้ต้องมีมันฝรั่งขึ้นอยู่อีก ไม่ใช่มีแค่บริเวณที่ฉางเหวยขุดหลุมดักสัตว์เท่านั้น
นี่มันมันฝรั่งเชียวนะ!
กำลังกังวลว่าไม่มีอาหารไว้ผ่านฤดูหนาว จู่ ๆ ก็เหมือนคนง่วงนอนแล้วมีหมอนส่งมาให้
ยิ่งไปกว่านั้น ของสิ่งนี้กินแล้วอิ่มท้องมาก ใช้เป็นอาหารหลักได้ ดีกว่ากินเนื้อทุกวันตั้งมากมาย
ขอเพียงขุดมันฝรั่งในป่าออกมา ฤดูหนาวก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารเลย
ต่อให้ในป่ามีมันฝรั่งอยู่น้อยนิด แค่มีมันอยู่ก็เป็นเรื่องน่ายินดีครั้งใหญ่แล้ว
ขอเพียงถึงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า นำมันฝรั่งที่ขุดได้มาปลูก ด้วยคุณสมบัติให้ผลผลิตสูงของมัน ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีอะไรกิน