“เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่ได้กำลังจะฆ่าเขา?”
เสียงซักถามเย็นชาเอ่ยขึ้น ทำให้หลินชะงักงัน
พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นพี่สาวกำลังทำหน้าขรึม ความตื่นเต้นเมื่อครู่พลันมลายหายไป นางเอ่ยแก้ตัวเสียงเบา
“ข้าไม่ฆ่าหยางหรอก”
“ถ้าไม่ฆ่า แล้วเจ้าพุ่งเข้าใส่เขาเช่นนั้นทำไม?”
ไฉ่ดึงน้องสาวตัวปัญหาออกไปในคราวเดียว จากนั้นก็ดึงเจียงหยางที่อยู่ด้านหลังมาไว้ข้างกาย
“ดูรูปร่างเล็ก ๆ ของหยางสิ จะทนแรงชนของเจ้าไหวหรือ?”
“เมื่อครู่ถ้าข้าไม่ขวางไว้ เจ้าชนเขาทีเดียวก็อาจตายได้!”
เห็นน้องสาวก้มหน้าถูกดุจนไม่พูดไม่จา ไฉ่ก็ไม่ได้ต่อว่านางอีก แต่หันไปมองเหล่าชนเผ่าที่กรูกันเข้ามา
“พวกเจ้าก็เหมือนกัน ต่อไปต้องระวังให้ดี หยางไม่ได้มีร่างกายแข็งแกร่งเหมือนพวกเรา เวลาอยู่ด้วยกันต้องรู้จักควบคุมแรง อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม!”
เมื่อได้ยินไฉ่กล่าวเช่นนั้น เหล่าเผ่าพันธุ์งูต่างรับปากพร้อมเพรียงว่าจะระวังให้มากขึ้น
ตอนนี้ในใจของพวกเขา เจียงหยางมีสถานะเทียบเท่ากับไฉ่ ประมุขเผ่าของพวกเขาแล้ว
ความร้ายกาจของธนูและลูกศร พวกเขายังจำได้ติดตา
ส่วนเจียงหยางรู้สึกราวกับถูกดูหมิ่น แต่น่าเสียดายที่ไม่มีหลักฐาน
ร่างสูงหนึ่งเมตรแปดของเขา กลับถูกเรียกว่าร่างเล็ก
หรือเป็นไปได้ไหมว่า…รูปร่างของพวกเผ่าพันธุ์งูจะใหญ่โตเกินมนุษย์ไปหน่อย?
หลังจากเสียงเฮฮาต้อนรับจบลง ทุกคนก็กลับไปยังค่าย เหลือเพียงหลินที่ยังก้มหน้ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
เจียงหยางเดินเข้าไปหาแล้วดึงมือนาง
“ไปกันเถอะ กลับค่ายกัน!”
แต่พอดึง หลินกลับยืนนิ่งไม่ขยับแม้แต่น้อย