จันทราเย็นซ่อนอยู่บนยอดไม้ พฤกษชาติส่งเสียงกรอบแกรบ
เสียงนั้นกลบเสียงลมแผ่วและเสียงจักจั่นได้อย่างแนบเนียน
แต่สำหรับคนที่อยู่ใกล้ ต่อให้พยายามปิดหูอย่างไรก็ไม่อาจขวางเสียงชวนคันยุบยิบที่ทะลุผ่านแก้วหู กระแทกเข้าใส่หัวใจได้...
จากนั้นฟางแห้งก็ถูกบดขยี้อย่างหนักหน่วง ในที่สุดคนที่พลิกตัวไปมาจนทนไม่ไหวก็ลอดออกจากกระโจม แล้วกลับไปยังกระโจมประมุขเผ่าของตน
อา นางทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ!
เสียงดังขนาดนี้ ยังจะให้คนอื่นนอนกันอีกหรือ?
......
“ถ้าได้สูบบุหรี่สักมวนก็คงดี”
“บุหรี่คืออะไรหรือ?”
หลินที่หนุนแขนเจียงหยางอยู่เอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไร!” เจียงหยางพลิกตัวตะแคง โอบหลินเข้ามาในอ้อมแขนแล้วหัวเราะ “เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกดีใช่ไหม?”
พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของหลินก็แดงวาบขึ้นมาทันที หากไม่มีความมืดของราตรีบดบัง ใครเห็นใบหน้าของหลินก็คงคิดว่านางเป็นไข้ร้อน
สัมผัสได้ว่าก้อนความอบอุ่นในอ้อมแขนร้อนขึ้นหลายส่วน เจียงหยางก็รู้ว่าหลินหน้าแดงจนตัวร้อนแล้ว
เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว จะเขินอายไปทำไม? อีกอย่าง เมื่อครู่คนที่คลุ้มคลั่งที่สุดก็คือเจ้าแท้ ๆ ตอนนี้กลับมาเขินเสียได้
หลังจากลองสำรวจอยู่พักหนึ่ง เจียงหยางก็มั่นใจว่าหลินมีรสนิยมพิเศษอยู่จริง
พอทำเรื่องที่ช่วยเพิ่มบรรยากาศ นางก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ
ช่างแตกต่างจากรูปลักษณ์ไร้เดียงสาน่ารักของนางอย่างสิ้นเชิง!
ทำเอาเจียงหยางหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น...
“หยาง พรุ่งนี้พาข้าไปด้วยได้หรือไม่ ข้าจะได้ปกป้องเจ้า!”
แม้หลินจะเขินจนแทบทำตัวไม่ถูก แต่ในใจก็ยังเฝ้าคิดถึงเรื่องนี้ หวังว่าพรุ่งนี้จะได้ปกป้องคนที่ตนชอบด้วยตัวเอง