“เฮ้อ! หินพวกนี้งดงามเหลือเกิน ข้าขอเอาไปก้อนหนึ่ง เจ้าไม่ขุ่นเคืองกระมัง?”
เจียงหยางเลือกหินอยู่รอบหนึ่ง ก่อนเดินกลับมายืนข้างฮูซูซูแล้วเอ่ยหยอกเย้า
“ไม่หรอก ได้พบคนที่ชื่นชอบหินเหล่านี้ ข้าก็ดีใจแล้ว อีกทั้ง...” ฮูซูซูเปลี่ยนเรื่อง “เจ้าเป็นคนน่าสนใจ จะลองคิดมาอยู่เผ่าของพวกเราหรือไม่...”
“พอเถอะ คราวก่อนข้าก็บอกแล้วว่าข้าจะไม่จากเผ่าพันธุ์งูไป!”
เจียงหยางรีบแสดงจุดยืนทันที หากยังไม่รีบพูดให้ชัด สายตาของใครบางคนคงเฉือนเขาจนเป็นชิ้น ๆ
“เพราะเหตุใด? หรือเผ่าหูจิ้งจอกไม่ดีเท่าเผ่าพันธุ์งู?”
“ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น ชีวิตข้าเป็นไช่ที่ช่วยไว้ เพราะฉะนั้นข้าจะไม่จากเผ่าพันธุ์งูไป!”
เกรงว่าฮูซูซูจะซักถามไม่หยุด เจียงหยางจึงรีบดึงบทสนทนากลับเข้าประเด็น หากยังพูดกันต่อไป พอออกจากเผ่าหูจิ้งจอก เขาคงถูกคนตีตายแน่!
“ฮูซูซู ข้าขอก้อนหินที่ใช้เหยียบเท้าก้อนนั้น!”
เจียงหยางชี้ไปยังก้อนหินที่เฝ้าคะนึงถึงมานาน หวั่นว่าฮูซูซูจะไม่ยกให้ จึงรีบกล่าวเสริมอีกประโยค
“หินของเจ้าล้วนงดงามนัก คงเก็บรวบรวมมาไม่ง่าย ข้าขอแค่ก้อนที่ใช้เหยียบเท้าก้อนนั้นก็พอ อีกอย่างมันดำ ๆ ทั้งยังเรียบลื่น ข้าชอบมาก”
ฮูซูซูมองตามทิศที่เจียงหยางชี้ไป
“ก้อนนั้นหรือ?”
เมื่อเห็นก้อนหินดำ ๆ ที่ตนเหยียบจนเรียบลื่น ฮูซูซูก็ไม่เข้าใจความคิดของเจียงหยางขึ้นมาทันที
มีหินงาม ๆ ให้เลือกตั้งมากมาย เหตุใดจึงต้องเลือกก้อนที่ไม่สะดุดตา แถมยังหนักเช่นนี้ด้วย?