“ได้ ข้าจะระวังไว้ภายหน้า”
เจียงหยางคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากไฉ่
หลังฟังไฉ่เล่าเรื่องการแย่งชิงระหว่างสายเลือดจบ เจียงหยางก็เข้าใจแล้ว
ก็แค่ระบบสืบทอดตำแหน่งฉบับประตูเสวียอู่ ใครชนะ คนนั้นก็ได้เป็นรัชทายาท
เพียงแต่ของเผ่าหูจิ้งจอกนั้นเป็นการบังคับ และเลือดเย็นโหดร้ายยิ่งกว่า
แทบจะต้องเป็นคนสุดท้ายที่รอดชีวิตในหมู่พี่น้อง ถึงจะได้เป็นประมุขเผ่า!
พูดได้ว่าเป็นวิธีคัดเลือกที่บิดเบี้ยวอย่างยิ่ง
ประมุขเผ่าที่ได้มาด้วยวิธีนี้ ไม่เป็นผู้แข็งแกร่ง ก็เป็นพวกวิปริต!
เจียงหยางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดไฉ่จึงเตือนเขา
คนแบบนั้นอันตรายจริง ๆ!
ส่วนเรื่องห้ามมองขาน่ะหรือ?
พูดอะไรเหลวไหล!
สามเรื่องสุนทรีย์ในชีวิต คือชมขา เล่นกับจันทร์ และฟังคลื่น!
จักรยานที่เจ้าไม่กล้าถีบ คนอื่นเขายืนถีบกันแล้ว...
แทนที่จะปล่อยให้คนอื่นได้ประโยชน์ สู้ให้ข้าเป็นคนเลวเสียเองดีกว่า!
โลกใบนี้ก็เหมือนคณะละครเร่ขนาดยักษ์ อย่าคิดว่าคนที่ยืนกลางเวทีจะดูสง่าผ่าเผย แท้จริงแล้วพอจับมาดูก็จะรู้ว่าเจ้าใจดีเกินไป จึงถูกเอาเปรียบได้ง่าย!
ไฉ่เคี้ยวเนื้อปลาสดนุ่มพลางพึมพำอู้อี้ “จำไว้ก็ดีแล้ว ภายหน้าห้ามมองขาของนาง และห้ามไปพัวพันกับนางอีก ไม่อย่างนั้นเจ้าตายแน่”
นางชะงักไปครู่หนึ่ง ปลายเสียงแฝงความหยิ่งทระนงที่ซ่อนไม่มิด “แต่ถ้าเจ้าอยู่ข้างกายข้า ข้าย่อมคุ้มครองให้เจ้าปลอดภัยไร้กังวล”
พูดจบแล้วนางก็ไม่เอ่ยอะไรอีก กลับใช้หางงูจิ้มแผ่นหลังเจียงหยางเป็นระยะ คอยส่งสัญญาณไม่หยุด
นี่เป็นถ้อยคำที่ตรงไปตรงมาที่สุดเท่าที่นางจะพูดได้แล้ว ขาดเพียงเปิดเผยความในใจให้ชัดเจนเท่านั้น
“ได้ ๆ ๆ ไม่มอง ไม่ไปยุ่งด้วย รีบกินผลเบอร์รี่สักลูกแก้เลี่ยนเถอะ”