“จำไว้นะ เดี๋ยวต้องไปดูพี่สาว!”
“รู้แล้ว กินปลาย่างกัน!”
ยามราตรีมาเยือน เจียงหยางวางปลาย่างที่กรอบนอกนุ่มในลงตรงหน้าหลิน
เห็นสาวน้อยเผ่าพันธุ์งูกัดปลาลงไปคำโต เจียงหยางก็รีบเตือนด้วยความร้อนใจ
“ค่อย ๆ กิน ระวังก้างปลา”
ได้ยินเช่นนั้น สาวน้อยก็ชะลอความเร็วลง เจียงหยางจึงค่อยวางใจได้บ้าง
จากนั้นเขาก็ส่งปลาที่ย่างอย่างพิถีพิถันให้ไป๋หลิงกับหยวน เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงหันไปมองร่างที่นั่งเดียวดายอยู่ไกล ๆ
“นี่ ของเจ้า”
“ให้ข้าหรือ?”
ฮูซูซูมองปลาย่างตรงหน้า พลันชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงเงยหน้ามองเจียงหยาง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“เจ้าไม่เกลียดข้าหรือ?”
“เกลียดสิ แต่ผู้มาเยือนคือแขก จะปล่อยให้เจ้าหิวโซได้อย่างไร”
“เจ้าก็รู้จักมารยาทเหมือนกันนี่”
ฮูซูซูไม่ได้เกรงใจ รับปลาย่างจากเจียงหยางมาแล้วกัดเข้าไปคำหนึ่ง
เพียงฉีกเบา ๆ เนื้อปลาก็แยกออก เนื้อปลาขาวนุ่มแน่น เด่นชัดด้วยรสเผ็ดหอมอันคุ้นเคยที่แผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น ชวนให้นางเจริญอาหารยิ่งนัก
ฮูซูซูกินเนื้อปลาไปหลายคำ เห็นเจียงหยางยังนั่งอยู่ข้างกายไม่ยอมไป จึงเอ่ยปากขึ้น
“มีเรื่องอะไรจะพูดกับข้าหรือ? ถ้าจะเกลี้ยกล่อมให้ข้ากลับไป ก็ไม่ต้องพูด ข้าไม่ไป!”
“แล้วเจ้าไม่กลัวไม่มีที่นอน กลางคืนจะหนาวตายหรือ?”
“ข้ากล้ามาที่นี่ ก็ไม่กลัวตายอยู่แล้ว” ฮูซูซูเอ่ยพลางยิ้มแย้ม “อีกอย่าง ข้าไม่ตายหรอก จริงไหม?”
“เจ้าเป็นสัตว์รู้แจ้งที่ฉลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา”
เจียงหยางกวาดตามองฮูซูซูตรงหน้า ขายาวหนึ่งเมตรยี่สิบเซนติเมตรยังคงงดงามไร้ที่ติ