ฟ้าสางแล้ว ค่ายที่เคยเงียบสงบก็ค่อย ๆ คึกคักขึ้น
เสียงอึกทึกดังลอดเข้ามาในกระโจม เจียงหยางผู้ปกติมักตื่นสายจึงลืมตาขึ้นอย่างหาได้ยาก
พอตื่นขึ้นมา เขาก็รู้สึกว่าอ้อมแขนว่างเปล่า คล้ายขาดอะไรบางอย่างไป
คลำหาอยู่ครู่หนึ่ง จึงรู้ว่าสาวงามที่เขากอดไว้ทั้งคืนจากไปแล้ว
ขณะที่เขากำลังเศร้าใจ หลินก็ถือกระบอกน้ำไม้ไผ่เดินเข้ามาจากนอกกระโจม
“อ้าว ตื่นเช้าขนาดนี้เชียว ข้ายังคิดว่าจะต้องปลุกเจ้าเหมือนเด็กเล็กเสียอีก!”
“ข้ายังเป็นเด็กอยู่หรือ? ไม่รู้เสียแล้วว่าเมื่อคืนใครกันที่ร้องขอชีวิต บอกว่าไม่ไหว!”
เจียงหยางโต้กลับทันควัน
ใบหน้างดงามของหลินพลันแดงซ่าน
“เจ้า... เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ข้าแค่ไม่สบายตัวต่างหาก!”
“อีกอย่าง รีบลุกขึ้นได้แล้ว นี่คือน้ำที่เจ้าต้องใช้บ้วนปาก”
หลินวางกระบอกไม้ไผ่ลงแล้วรีบวิ่งออกจากกระโจม
พอออกมานอกกระโจม หัวใจของนางก็เต้นระรัว ใบหน้าแดงไปถึงใบหู
หยางชอบพูดจาชวนให้คนอับอายอยู่เรื่อย
เรื่องแบบนั้นจะเอามาพูดส่งเดชได้อย่างไร
ฮึ หลินเกลียดหยาง!
ถึงจะเขินอาย แต่นางก็ยังหันกลับเข้าไปในกระโจม
พอเข้าไปในกระโจม หลินก็คล้ายตัดสินใจได้แล้ว จึงเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจออกมา
“หยาง จำไว้ว่าต้องปกป้องตัวเองไว้ก่อน ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น! ส่วนเรื่องเดิมพันนั้น พี่สาวไม่ถือสาจริงจังหรอก ถึงตอนนั้นหากคนในเผ่าของเจ้าตามหาเจ้าจนพบ แค่พูดจาดี ๆ กับพี่สาวสักหน่อย พี่สาวก็จะปล่อยเจ้าไปแน่นอน!”
“แล้วถ้าข้าจากไป เจ้าจะทำอย่างไร?”
“ข้า...”
เมื่อได้ยินคำถามย้อนกลับ หลินก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
นางไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ในใจของนาง ขอเพียงเจียงหยางสบายดี นางก็สบายดีเช่นกัน
“ไม่ต้องมาข้าข้าแล้ว วางใจเถอะ จามรีตัวนี้ข้าฆ่าแน่ และข้าก็ไม่จากเผ่าพันธุ์งูไปไหนหรอก”