หมู่รู้สึกประหลาดใจไม่น้อยว่าเหตุใดจึงมีเผ่าเขาแกะอยู่ที่นี่ แต่ไม่นานก็ได้สติแล้วตะโกนขึ้น
“เรียกคนของเจ้าออกมาให้หมด ไม่เช่นนั้นพวกเราจะไม่เกรงใจแล้วนะ”
สาวเผ่าเขาแกะได้ยินดังนั้น กวาดตามองเผ่าพันธุ์งูร่างใหญ่หลายตนเบื้องหน้า ก่อนหันไปทางด้านหลังก้อนหิน “ทุกคนออกมาเถอะ”
สิ้นเสียงนั้น ก็มีเสียงสวบสาบดังมาจากหลังก้อนหินใหญ่ พอตั้งใจฟังให้ดี จะได้ยินเสียงสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอยู่มากมาย
เจียงหยางนอนคว่ำอยู่บนหลังของไช่ ห่างจากก้อนหินใหญ่พอสมควร แต่ด้วยสายตาอันเฉียบคม เขายังมองเห็นร่างของสาวเผ่าเขาแกะได้อย่างชัดเจน
นางสูงราวหนึ่งเมตรเจ็ดสิบห้า อายุประมาณยี่สิบกว่า ๆ ดูอ่อนเยาว์มาก
บนศีรษะของหญิงสาวมีเขาแกะคู่ใหญ่หนาหนัก ขดวนอยู่เหนือศีรษะ เขาทั้งสองงอกจากกระดูกหน้าผากทั้งสองข้าง โค้งไปทางด้านหลังใบหู ปลายเขาม้วนกลับจนส่วนแหลมหันไปข้างหน้า ดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นสะดุดตาเป็นพิเศษ หนังสัตว์แนบกระชับกับเรือนร่าง ผสานความดุดันแบบสัตว์ป่าเข้ากับท่วงท่าสง่างามคล่องแคล่วอันเป็นเอกลักษณ์
แต่หน้าอกแบนราบเสียจริง น่าเสียดายเรือนร่างอันงดงามเช่นนี้ ทว่ากลับยิ่งขับเน้นบุคลิกสง่างามคล่องแคล่วของนางให้โดดเด่นยิ่งขึ้น
ภายใต้ท่วงท่าองอาจนั้น แม้สาวเผ่าเขาแกะจะเห็นเผ่าพันธุ์งูร่างใหญ่โต ดวงตาของนางก็ยังคงสงบนิ่งและไม่หวาดหวั่น
เมื่อเห็นเผ่าเขาแกะทั้งแปดคนทยอยเดินออกมาอย่างเชื่องช้า ทุกคนล้วนเป็นคนชราหลังค่อม เจียงหยางก็รู้สึกประหลาดใจมาก
“เหตุใดถึงมีแต่คนชรา”
ไช่เห็นภาพตรงหน้าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นจึงอธิบายให้เจียงหยางฟัง
“พวกเขาคงเป็นคนชราที่ถูกเผ่าขับไล่ออกมาพร้อมกัน”