เจียงหยางคำรามด้วยความโกรธอยู่ในใจ
แต่ไม่ว่าเขาจะคำรามอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ คะแนนคุณสมบัติที่เหลือยังคงเป็นศูนย์ ระบบก็ไม่ได้ตอบสนองเขาแม้แต่น้อย
ดูท่าพึ่งระบบไม่สู้พึ่งตนเอง คงทำได้เพียงออกกำลังกายเพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกาย
แม้จะเห็นผลช้า แต่อย่างน้อยก็ยังช่วยให้แข็งแรงขึ้น ส่วนระบบเฮงซวยนี่คงหวังอะไรไม่ได้
......
ท่ามกลางป่าเขา ต้นไม้เขียวครึ้มบดบังท้องฟ้า รอบด้านเย็นเยียบและเงียบสงัด
เจียงหยางกับไฉ่และคนอื่น ๆ ออกเดินทางกลับเผ่า ยามนี้เป็นเวลากลางวัน เจียงหยางไม่ต้องให้ไฉ่แบก จึงเดินได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน
เพียงแต่เขารู้สึกว่าตั้งแต่ออกเดินทางมา มีสายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านอยู่ตลอด
เจียงหยางมองไฉ่ที่เดินอยู่ข้างกาย ตั้งแต่นางเดินออกไปในเผ่าหูจิ้งจอก ก็ไม่พูดกับเขาอีกแม้แต่คำเดียว
เขารู้ว่าสาวงูผู้เย็นชากำลังโกรธ
ในฐานะองครักษ์ส่วนตัวที่สนิทสนมกับเขา ไฉ่ย่อมรู้เรื่องระหว่างเขากับฮูซูซูโดยไม่ต้องคาดเดา
ที่สำคัญคืออยากไม่รู้ก็ยาก เขากับฮูซูซูจูบกันอย่างดูดดื่มกลางลานอยู่นานขนาดนั้น แล้วยังคลุกคลีอยู่ด้วยกันอีกกว่าสองชั่วยาม ไฉ่ย่อมรู้แน่ว่าเขากำลังทำอะไร
ไม่เช่นนั้น เมื่อไฉ่รู้ว่าเขาหายตัวไปจากเผ่าหูจิ้งจอกนานขนาดนี้ นางคงก่อเรื่องไปนานแล้ว ยิ่งตอนนี้ยังเมินเฉยใส่เขาอีก แค่คิดก็รู้ว่าไฉ่รู้ทุกอย่างแล้ว
“แค่ก ๆ!”
เจียงหยางกระแอมเบา ๆ สองสามครั้ง หวังดึงความสนใจจากไฉ่ แต่อีกฝ่ายกลับทำราวกับมองไม่เห็น สะบัดหางงูสีดำอมม่วงแล้วเดินหน้าต่อ
เมื่อเห็นเช่นนี้ เจียงหยางจึงได้แต่ยื่นมือไปวางบนก้นใหญ่ของนาง ลูบไล้ขนนุ่มฟูบนหนังสัตว์ เพลิดเพลินกับสัมผัสอ่อนนุ่มสบายมือ