“อะไรนะ?”
สาวเผ่าเขาแกะชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้ตั้งสติ เสียงของเจียงหยางก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ข้าบอกว่าให้เจ้าเข้าร่วมเผ่าของข้า ขอแค่เจ้าทำงานให้ข้า ข้าก็จะรักษาขาของเจ้าให้หาย”
เจียงหยางใช้ดวงตาเหนือมนุษย์ตรวจดูขาของสาวเผ่าเขาแกะแล้ว พบว่ากระดูกหน้าแข้งของนางหัก จึงเป็นเหตุให้นางเดินกะเผลก
ยิ่งไปกว่านั้น กระดูกยังเคลื่อนและยังไม่สมานกัน ดูท่าจะเพิ่งได้รับบาดเจ็บมาไม่นาน ยังรักษาได้อยู่
นั่นก็เพราะร่างกายของสัตว์รู้แจ้งแข็งแกร่ง นางจึงลากขาที่หักเดินมาได้นานถึงเพียงนี้ ขาของนางถึงไม่เน่าตายไปเสียก่อน แต่ก็บวมหนักมาก
ยังดีที่นางทนความเจ็บปวดอย่างรุนแรงเดินมาโดยตลอด ทำให้กระดูกไม่มีโอกาสเชื่อมติดกันอย่างผิดรูป จะว่าไปก็มีทั้งโชคและเคราะห์ปะปนกัน
ไม่เช่นนั้น หากกระดูกเชื่อมติดกันผิดรูป สาวเผ่าเขาแกะคงต้องเดินขากะเผลกไปตลอดชีวิต
แม้จะหักกระดูกแล้วต่อกลับเข้าไปใหม่ได้ แต่เรื่องนี้ต้องผ่าตัด ตอนนี้ไม่มีเงื่อนไขเช่นนั้น และถึงจะมี ความเสี่ยงก็สูงมาก
“รักษาข้าของข้าให้หายหรือ?”
คำพูดสองประโยคของเจียงหยางทำเอาสาวเผ่าเขาแกะมึนงงจนสมองอื้ออึง นางยืนนิ่งไปเลย ไม่อาจตั้งสติได้
ขาของนางหักมานานกว่ายี่สิบวันแล้ว
บัดนี้เมื่อได้ยินว่ารักษาให้หายได้ คำพูดของเจียงหยางก็วนเวียนอยู่ในหัวนาง กระทั่งผ่านไปสิบกว่าวินาที นางจึงเงยหน้ามองเจียงหยาง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เจ้า...เจ้ารักษาข้าของข้าให้หายได้จริงหรือ?”
“ได้” เจียงหยางตอบอย่างหนักแน่น ก่อนจะเสริมอีกประโยคว่า “ต้องรีบรักษา หากช้ากว่านี้ ข้าเกรงว่าจะรักษาไม่ได้แล้ว”