“คุยเรื่องอะไรหรือ”
“ก็เรื่องหินในถ้ำแห่งนี้อย่างไรเล่า ถึงข้าจะไม่ค่อยเชื่อว่าหินจะกินได้ แต่ข้ารู้ว่าเจ้าชอบหินแร่เกลือมาก และตอนนี้ในหัวเจ้าคงกำลังคิดหาวิธียึดถ้ำแห่งนี้อยู่แน่”
“แล้วอย่างไร”
เมื่อถูกคาดเดาความคิด เจียงหยางก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไร อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็เดาได้ง่าย เขาต้องการให้ฮูซูซูแสดงท่าทีออกมาก่อน ยื่นข้อเสนอออกมาก่อน
“ถ้าอย่างนั้นเราสองเผ่ามาแลกเปลี่ยนกันเถอะ เจ้าเอาวิธีจุดไฟมาสอนข้า ส่วนข้ายกถ้ำแห่งนี้ให้เจ้า”
ฮูซูซูโยนเงื่อนไขออกมาทันที
เมื่อเทียบกับกองหินไร้ประโยชน์ที่ไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไร ฮูซูซูอยากได้วิธีจุดไฟของเผ่าพันธุ์งูมากกว่า
ระหว่างอยู่ในถ้ำ นางได้ข่าวใหญ่หลวงจากปากคนในเผ่าว่า เสอหยานแห่งเผ่าพันธุ์งูจุดไฟเป็น
เมื่อเชื่อมโยงกับเรื่องที่งูโง่เขลาขอกวางมูสสองตัวแลกกับเมล็ดไฟ ทุกอย่างก็อธิบายได้กระจ่าง
มีเพียงเมื่อหลังจากนี้ทั้งสองเผ่าไม่ต้องแลกเมล็ดไฟกันอีกแล้ว งูโง่เขลาถึงกล้าเรียกร้องราคาสูงเช่นนั้น
แต่มีเรื่องหนึ่งที่นางคิดไม่ตกจริง ๆ เสอหยานที่จุดไฟเป็นกลับยอมฟังคำพูดของเจียงหยาง อีกทั้งวันนี้ขบวนของเผ่าพันธุ์งูดูเหมือนจะมีเจียงหยางเป็นศูนย์กลาง ไม่ใช่งูโง่เขลาหรือเสอหยาน
เรื่องนี้ทำให้นางสับสน หรือสถานะของประมุขเผ่าจะต่ำกว่าคนนอกเผ่าคนหนึ่งอย่างนั้นหรือ
ไม่สิ ไม่สิ เว้นเสียแต่ว่า...
ฮูซูซูนึกถึงความเป็นไปได้อันน่าตกตะลึงข้อหนึ่ง แต่จะเป็นไปได้อย่างไร
เผ่าพันธุ์งูจะเลือกคนนอกเผ่ามาเป็นแม่มดได้อย่างไร เรื่องเช่นนี้พบเห็นได้น้อยยิ่งนัก
ตามหลักแล้ว แม่มดของเผ่าหนึ่งมักเป็นคนในเผ่าตนเอง