“เจียงหยาง ผงที่พวกเจ้ากำลังโรยลงบนเนื้อย่างคืออะไร?”
เมื่อเห็นทั้งเผ่าพันธุ์งูและเจียงหยางต่างโรยผงประหลาดชนิดเดียวกันลงบนเนื้อย่าง ฮูซูซูก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย
“นี่คือเครื่องเทศ เจ้าอยากลองสักหน่อยไหม?”
แม้เครื่องเทศจะขาดแคลน แต่เจียงหยางก็ยังแบ่งปันให้ฮูซูซูอย่างใจกว้าง
“ไม่เอา รู้สึกว่า...”
“หยาง ในเมื่อประมุขเผ่าจิ้งจอกไม่เอา เช่นนั้นข้าเอา!”
“ข้าด้วย!”
“......”
พอได้ยินว่าฮูซูซูไม่เอาเครื่องเทศ ไป๋หลิงก็ยื่นมือไปขอจากเจียงหยางทันที ตามด้วยเหล่าเผ่าพันธุ์งูที่พากันยื่นมือมาขอ แถมยังทำสีหน้าน่าสงสาร
“ไป ๆ พวกเจ้าก็มีของตัวเองอยู่แล้ว!”
เจียงหยางไม่คิดสนใจคนกลุ่มนี้ที่พากันเรียกร้องความเห็นใจ
“มีน่ะมี แต่กินไม่พอนี่นา!”
“ใช่แล้ว วันหนึ่งแบ่งให้แค่นิดเดียวเอง”
“นี่จะโทษข้าได้หรือ! ใครใช้ให้พวกเจ้าเก็บเครื่องเทศผิดทุกวันกันล่ะ ให้ข้าเก็บอยู่คนเดียว จะเอาที่ไหนมาเลี้ยงทั้งเผ่า?”
เจียงหยางไม่เห็นใจคนพวกนี้แม้แต่น้อย ยามนี้เครื่องเทศเป็นของมีค่าที่สุดของเผ่า แม้แต่เขาซึ่งเป็นหมอผีก็มีอยู่ไม่มาก
“แหะ ๆ ก็หญ้าพวกนั้นหน้าตาเหมือนกันหมดนี่นา”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เจียงหยางไม่เพียงสอนทักษะการล่าสัตว์ให้พวกเขา แต่ยังสอนให้จำแนกสมุนไพรกับเครื่องเทศด้วย ทว่าการจำแนกสมุนไพรและเครื่องเทศนั้นยากกว่าการเรียนทักษะล่าสัตว์มากนัก
ในป่ามักมีหญ้าที่หน้าตาเหมือนสมุนไพรหรือเครื่องเทศ ทำให้พวกเขาเก็บผิดได้ง่าย อีกทั้งหน้าที่หลักของพวกเขาก็ยังเป็นการล่าสัตว์ เวลาที่ใช้เก็บสมุนไพรและเครื่องเทศจึงมีจำกัด