“ไป๋หลิง เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ?”
ฮูซูซูหันไปคว้ามือหญิงหูจิ้นจู่ ดวงตาดอกท้อคู่หนึ่งฉายแววคาดหวังและอ่อนโยนขณะมองไป๋หลิง ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเป็นมิตรอ่อนโยนออกมา
ความตึงเครียดที่จู่ ๆ ถูกจับมือพลันสลายไปเพราะกลิ่นอายเป็นมิตรนี้ ไป๋หลิงรู้สึกว่าฮูซูซูเป็นคนดี จึงเผลอพูดออกมาโดยไม่ทันคิด
“จริง”
“ขอบคุณน้องสาวที่บอกพี่ ไม่รู้ว่าเจ้ามาถึงเผ่าพันธุ์งูได้อย่างไร หากมีเรื่องลำบากก็มาหาพี่ที่เผ่าหูจิ้งจอกได้เสมอ”
“......”
หลังจากนั้นอยู่พักหนึ่ง ฮูซูซูก็คอยเกาะติดไป๋หลิง ซักถามเรื่องโน้นเรื่องนี้ จุดประสงค์ก็เพื่อหยั่งข่าวเกี่ยวกับเผ่าหูเสือ
คำตอบของไป๋หลิงคล้ายกับที่นางเคยบอกเจียงหยางก่อนหน้านี้ นางเล่าเพียงสถานการณ์ของเผ่าหูเสือ ส่วนบิดาของนางหนีไปที่ใดนั้นไม่เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว
ไม่นานหลังจากฮูซูซูกับไป๋หลิงพูดคุยกันจบ หญิงเผ่าจิ้งจอกสองตนก็รีบร้อนออกจากขบวนไป
เมื่อเห็นภาพนี้ มุมปากของเจียงหยางก็ยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าหญิงเผ่าจิ้งจอกสองตนที่เพิ่งจากไปคงกลับเผ่าไปเรียกคนมาสืบสถานการณ์ของเผ่าหูจิ้งจอก
เพราะตามที่ไป๋หลิงเล่า ผู้คนในเผ่าตายไปมาก ทั้งยังหนีไปครึ่งหนึ่ง เผ่าหูเสือย่อมบอบช้ำหนักจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง
สำหรับเผ่าเล็ก ๆ โดยรอบ นี่เป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง
เผลอ ๆ หากโชคดีคว้าโอกาสไว้ได้ ก็อาจเข้าแทนที่เผ่าหูเสือได้โดยตรง
เมื่อคนในเผ่าจากไป ฮูซูซูก็แนบกายเข้าหาไฉราวกับดอกไม้แห่งวงสังคม