สาวโลลินั้นดี สาวโลลินั้นวิเศษ สาวโลลิร้องเจี๊ยวจ๊าวน่ารักยิ่งนัก
ใคร ๆ ก็กล่าวว่าสาวโลลิมีข้อดีสามประการ รูปร่างบอบบางนุ่มนวล ผลักนิดเดียวก็ล้ม ผิวนวลตาโตตัวเล็ก...
สาวเผ่าเขากวางดวงตาสีครามที่นอนอยู่ตรงหน้า ตรงตามเงื่อนไขเหล่านั้นทุกประการ
“เฮ้ ๆ ตกใจอะไรนักหนา ข้าอายุสิบแปดยามเยือกเย็นจริง ๆ นะ เพียงแต่ไม่รู้ทำไมร่างกายถึงไม่...โต...”
น้ำเสียงของสาวเผ่าเขากวางเริ่มแรกยังแฝงความเด็ดเดี่ยว ก่อนจะค่อย ๆ อ่อนลง และท้ายที่สุดก็แผ่วเบาจนกลายเป็นเสียงฟองอากาศ ราวกับดอกแดนดิไลออนน้อยที่ถูกแดดเผาจนเหี่ยวเฉา ปล่อยให้ลมภูเขาพัดกระหน่ำ ต้องกล้ำกลืนความน้อยใจนับไม่ถ้วน
“ไม่เป็นไรหรอก” เจียงหยางปลอบลู่เยา “ตอนนี้เจ้างดงามมากแล้ว ไม่ต้องโตไปกว่านี้ก็ได้ อีกอย่าง โตขึ้นแล้วมีอะไรดีนักหนา?”
“แต่ถ้าข้าไม่โตขึ้นอีกหน่อย คนในเผ่าก็จะไม่ชอบข้า” สาวเผ่าเขากวางนึกถึงเรื่องเศร้าในอดีตขึ้นมาได้ ดวงตาจึงเริ่มชื้น “พวกเขายังจะส่งข้าไปเผ่าหูเสือ บอกว่าจะส่งไปเป็นตัวประกันแค่พักหนึ่งแล้วค่อยกลับมา ที่จริงคือส่งข้าไปให้คนอื่นเล่นสนุก เรื่องพวกนี้ข้าแอบได้ยินมาทั้งหมด”
“เฮ้อ อย่าเพิ่งตื่นเต้นสิ เจ้ายังมีบาดแผลอยู่ ถ้าตื่นเต้นมากแผลอาจปริได้ ทั้งยังไม่เป็นผลดีต่อการฟื้นตัวของซี่โครงด้วย”
เจียงหยางเห็นอกของลู่เยาขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง หยาดน้ำตาเม็ดน้อยร่วงพราวราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อ เขาจึงร้อนใจอย่างยิ่ง รีบปลอบสาวน้อยทันที
ยิ่งปลอบ สาวเผ่าเขากวางก็ยิ่งร้องไห้หนัก เจียงหยางจนปัญญากับสถานการณ์เช่นนี้ ได้แต่หันไปขอความช่วยเหลือจากไฉ่
“อย่ามองข้าเลย ปล่อยให้นางร้องเถอะ ระหว่างหลบหนีคงผ่านความลำบากมามาก ร้องออกมาแล้วจะรู้สึกดีขึ้น”