หลังอธิบายให้ฮูยาฟังจนเข้าใจแล้ว เจียงหยางก็เดินไปหากองเวรกับทีมล่าสัตว์
หลังสั่งการเสร็จ ทีมล่าสัตว์ก็ออกไปล่าสัตว์กันทั้งหมด เหลือเพียงเสอฮวาที่อยู่ต่อ
เมื่อเห็นทุกคนจากไปแล้ว เจียงหยางจึงหันไปมองกองเวรที่เหลืออยู่กลางลาน
“พวกเจ้าทุกคนหยิบดาบกระดูก เครื่องไถ ตะกร้าสานตักดิน เชือกถักจากเปลือกหวาย และเครื่องมืออื่น ๆ ตามข้ามา วันนี้เราจะไปทำเรื่องสำคัญอย่างหนึ่ง”
สิ้นเสียง คนกลุ่มใหญ่ก็พากันมุดเข้าไปในป่านอกที่ตั้งถิ่นฐาน
เจียงหยางซึ่งเดินตามไฉ่มาตลอดอดสงสัยไม่ได้ จึงถามขึ้น
“เจ้าพาคนเข้าป่ามาทำอะไรกัน?”
“จะทำอะไรได้อีกเล่า” เจียงหยางเดินไปหยุดตรงพื้นที่โล่งแห่งหนึ่ง “ข้าจะพาคนมาวางแนวกับดักสี่ชั้นรอบที่ตั้งถิ่นฐาน แบบนี้จะได้ป้องกันไม่ให้เผ่าหูเสือแอบบุกยามค่ำคืน หรือจู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน”
“แต่ที่นี่อยู่ใกล้ที่ตั้งถิ่นฐานมาก จะไม่ทำให้คนในเผ่าบาดเจ็บหรือ?” ไฉ่เอ่ยถามอย่างกังวล
“ไม่หรอก” เจียงหยางตอบอย่างมั่นใจ “ต่อไปคนในเผ่าของเราจะออกจากที่ตั้งถิ่นฐานโดยใช้เส้นทางที่พวกเราเดินไปริมแม่น้ำเป็นประจำเท่านั้น ที่อื่นห้ามเดินผ่าน และห้ามเข้าไปทำกิจกรรมในป่ารอบที่ตั้งถิ่นฐานด้วย!”
กล่าวจบ เจียงหยางก็หันไปบอกเสอฮวา “ตรงนี้ต้องวางกับดักหลุมพราง จงจำไว้ให้ดี จุดที่วางกับดักหลุมพราง ข้าจะปักไม้หนึ่งท่อนไว้ในดิน กับดักไม้แหลมตกลงมาให้ปักสองท่อน หอกพุ่งให้ปักสามท่อน ส่วนบ่วงเชือกแขวนให้ปักสี่ท่อน หลัก ๆ คือวางกับดักป้องกันทั้งสี่ชนิดนี้ เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจแล้ว! วางใจมอบเรื่องนี้ให้ข้าได้ ข้าจะพาคนของกองเวรวางกับดักให้เรียบร้อยแน่นอน” เสอฮวาตอบอย่างมั่นใจ
เมื่อเห็นเสอฮวาพูดเช่นนั้น เจียงหยางก็พาคนทั้งหมดเดินอ้อมรอบที่ตั้งถิ่นฐานเพื่อเริ่มวางแนวกับดักชั้นแรก