“เอาล่ะ ทายาเรียบร้อยแล้ว ระหว่างพักฟื้นอย่าขยับตัวซี้ซั้วเด็ดขาด!”
เจียงหยางประคองเด็กน้อยให้นอนลง เมื่อเห็นสาวเผ่าเขากวางนอนอยู่อย่างว่าง่าย เขาก็เผยเจตนาที่แท้จริงออกมาทันที
“ลู่เยา เจ้าคงกลับไปเผ่าเขากวางไม่ได้แล้ว ไม่สู้เข้าร่วมเผ่าพันธุ์งูของพวกเราดีหรือไม่?”
“ข้าอยากรู้ว่า หากไม่เข้าร่วม จะถูกโยนออกจากกระโจมหนังสัตว์ทันทีหรือไม่?”
ลู่เยามองเจียงหยางที่กำลังยิ้มกริ่มมองตน แล้วตอบกลับไปเช่นนั้น
“เอ่อ~” เจียงหยางยิ้มอย่างอ่อนโยน “พูดเช่นนี้ได้อย่างไร เผ่าของเรายินดีต้อนรับผู้ที่สมัครใจเข้าร่วมเสมอ ไม่เคยบังคับใครเลย!”
“สมัครใจจริงหรือ?” ลู่เยาเอ่ยอย่างคลางแคลงใจ
นางรู้สึกว่ารอยยิ้มของเจียงหยางแฝงไว้ด้วยเจตนาร้าย ราวกับซ่อนคมมีดเอาไว้ พร้อมจะแทงใส่นางได้ทุกเมื่อ
“สมัครใจจริงสิ เพียงแต่ว่า... เผ่าของเรามีกฎข้อหนึ่ง คนที่ไม่ใช่สมาชิกเผ่าจะอยู่ในเผ่าไม่ได้...”
“ได้ ข้ายินดีเข้าร่วม!”
ลู่เยาตัดบทเจียงหยางทันที เพื่อแสดงว่านางยินดีเข้าร่วมเผ่าพันธุ์งู
“อืมๆ” เจียงหยางมองลู่เยาอย่างพึงพอใจ “ข้าไม่ได้บังคับให้เจ้าเข้าร่วมใช่หรือไม่?”
“ไม่ได้ ข้าสมัครใจเอง” ลู่เยาตอบอย่างหนักแน่น
แต่ในใจนางด่าทอเสียยับเยิน
【สมัครใจบ้าบออะไร นี่มันบังคับกันชัดๆ!】
เจียงหยางแทบจะพูดออกมาตรงๆ อยู่แล้วว่า หากไม่เข้าร่วมก็ต้องตาย
แต่ไม่ว่าจะถูกบังคับหรือไม่ นางก็ยินดีเข้าร่วมเผ่าพันธุ์งูอยู่ดี แค่เจียงหยางช่วยชีวิตนางไว้ก็เพียงพอแล้ว
อีกทั้งนางรู้สึกว่าเจียงหยางซึ่งเป็นแม่มด ดูเหมือนจะไม่รังเกียจร่างกายอันบอบบางของนาง