“ฮึด ฮึด......”
ดิ้นรนอยู่นาน ในที่สุดเจียงหยางก็หนีพ้นเงื้อมมือมารร้ายมาได้ ก่อนจะหอบหายใจเสียงดัง
สาวเผ่างูพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมด?
เหตุใดถึงชอบเอาหน้ามาถูไถเขากันนัก?
นี่คิดจะรุมสังหารเขาคนเดียวให้ได้เลยหรือไร?
ไม่ได้ ต่อไปต้องอยู่ให้ห่างพวกนางไว้!
อันตรายเหลือเกิน......
แต่ว่า......ขุนเขาสูงตระหง่านช่างงดงามยิ่งนัก!
กลิ่นหอมของหญ้าเขียวบนทุ่งกว้าง ช่างหอมจริง ๆ!
“ท่านหมอ ดูเหยื่อที่ข้าล่ามาเป็นอย่างไรบ้าง? ข้าเรียนรู้วิธีใช้กับดักล่าสัตว์ได้หรือยัง?”
“ดีมาก ดีมาก ดีมากเลย!” เจียงหยางยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ผิวขาวผ่องราวหิมะผุดพรายขึ้นมา ประหนึ่งหญิงงามที่ยังโอบพิณผีผาไว้ครึ่งหนึ่ง ดึงดูดสายตาของเขาอย่างลึกล้ำ......
สงบนิ่งดุจหญิงสาวในห้องหอ เคลื่อนไหวว่องไวดุจกระต่ายป่า นับเป็นยอดหญิงงามอย่างแท้จริง......
“เพียะ!”
ไฉ่ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงฟาดฝ่ามือลงบนท้ายทอยเจียงหยาง
“เจ้าสำรวมหน่อย!”
“ข้าไม่สำรวมตรงไหน? ข้าสำรวมดีอยู่แล้ว!”
จู่ ๆ เจียงหยางก็ถูกตบ จึงเบิกตาจ้องไฉ่ทันที
ไฉ่ยกฝ่ามือขึ้นข่มขู่เขาโดยตรง
“เจ้าพูดมากอีก ข้าจะตบหน้าเจ้า!”
สายตาของเจ้าหมอนี่แทบจะจมลงไปในอกของฉางเหวยอยู่แล้ว ยังมีหน้ามาบอกว่าตนสำรวมอีก
เห็นไฉ่เดือดดาลจริง ๆ เจียงหยางก็รีบหันไปดูเหยื่อของฉางเหวย
ไม่นาน เจียงหยางก็ยกนิ้วโป้งให้ฉางเหวย สมกับเป็นคนที่เขาเลือกจริง ๆ
กวางหนึ่งตัว กระต่ายป่าตัวใหญ่สองตัว นกสามตัว และกระรอกอีกสองตัว ผลลัพธ์การล่าครั้งนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ!
“แฮะ ๆ ท่านหมอสอนวิธีใช้กับดักล่าสัตว์ได้ดีจริง ๆ ท่านดูสิ ข้าเรียนรู้วิธีใช้กับดักล่าสัตว์ได้หรือยัง?”
“เรียนรู้ได้แน่นอน ต่อไปก็วางกับดักตามวิธีที่เจ้าเพิ่งเรียนไป แต่ยังต้องสั่งสมประสบการณ์ต่อไป เพื่อเพิ่มอัตราการจับเหยื่อของกับดัก......”
เมื่อวานฉางเหวยวางกับดักไว้สิบห้าจุด วันนี้มีเหยื่อติดกับดักแปดจุด อัตราจับเหยื่อเกินครึ่ง
เมื่อเห็นอัตราจับเหยื่อเกินครึ่ง เจียงหยางก็ประเมินว่านางเรียนรู้ได้แล้วโดยไม่ต้องคิด