เจียงหยางก้าวเข้าไปในกระโจม แล้วเอ่ยปากสั่งให้ไฉ่สั่งสอนหลิน
สาวน้อยน่ารักใสซื่อคนนี้ ถึงกับเรียนรู้ที่จะนินทาเขาลับหลังเสียแล้ว
เจียงหยางเป็นคนไร้หัวใจที่ทอดทิ้งคนอื่นได้ลงคออย่างนั้นหรือ?
ใช่หรือไม่?
ย่อมไม่ใช่อย่างแน่นอน
เจียงหยางไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นได้หรอก
“ไฉ่ ตีให้หนัก!”
เสียงของเจียงหยางดังขึ้นอีกครั้ง สาวเผ่างูสองตนที่นอนอยู่บนแท่นนุ่มปูด้วยหนังสัตว์ก็พลันได้สติ
โดยเฉพาะหลิน ทันทีที่หันมาเห็นเจียงหยาง ดวงตางูสีทองของนางก็เปล่งประกายในความมืด ผ้าห่มหนังสัตว์ที่คลุมร่างท่อนบนไร้เกล็ดของนางถูกสะบัดออก ก่อนที่นางจะลุกพรวดพุ่งเข้าหาเจียงหยาง
“หยาง ฮือ ๆ ๆ ข้านึกว่าท่านไม่ต้องการข้าแล้ว”
หลินพุ่งเข้ามาในพริบตา แล้วกอดเจียงหยางไว้แน่น ราวกับต้องการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา อยากให้เขาเกาะติดอยู่กับตนทุกวินาที
ส่วนเจียงหยางที่อยู่ในความมืด ก็พลันตกลงไปในหุบเหวลึกอันมืดมิด กลิ่นหอมอบอุ่นเฉพาะตัวของทุ่งหญ้าลอยมาแตะปลายจมูก
เจียงหยางไม่ต้องคิดก็รู้ว่าตรงนี้คือที่ใด
พวกเผ่าพันธุ์งูทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แต่กลับชอบใช้วิธีล้างหน้าด้วยน้ำนมเสียจริง
เขาละยอมใจพวกนางเลย
แต่ก็ไม่เลว หลินใช้ข้อได้เปรียบแต่กำเนิดระดับเหนือชั้นของนางได้อย่างเต็มที่ จนทำให้เขาอบอุ่นไปทั้งตัว
ก่อนหน้านี้สาวน้อยคนนี้ยังพูดอยู่เลยว่าฮูซูซูใช้ข้อได้เปรียบแต่กำเนิดมาล่อลวงเขา แล้วตอนนี้เจ้าเองไม่ใช่หรือ?
พอเข้ามาก็ยังไม่ทันได้แสดงอะไร กลับชิงแสดงจุดเด่นของเผ่าพันธุ์งูที่ใหญ่โตสุดขีดออกมาก่อน เพื่อทดสอบความอดทนของเขา!
พูดได้ว่าเสมอกันคนละครึ่ง พอถึงคราวเจ้า ก็ใช้วิธีเดียวกันเป๊ะ