ได้ยินเช่นนั้น ฮูซูซูก็กลอกตาทันที ในสายตาเจียงหยาง นางเป็นคนใจแคบถึงเพียงนั้นเชียวหรือ
อีกอย่าง เจ้าหมอนี่ช่างโง่เขลาจริง ๆ นางบอกให้เขาไปแล้วก็ยังไม่ยอมไป ดึงดันจะอยู่กับนางให้ได้
แต่ในใจนางกลับมีความสุข ยิ่งเจียงหยางใส่ใจว่านางโกรธหรือไม่ ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าเขาใส่ใจนางมากเพียงใด
“ข้าไม่ได้โกรธจริง ๆ อีกทั้งข้าก็ไม่ได้รังเกียจที่เจ้าทำกับข้าเช่นนั้น ข้ายังชอบเสียด้วยซ้ำ” ฮูซูซูพูดความในใจออกมา ใบหน้าแดงระเรื่อ
พูดตามตรง นางหลงใหลความรู้สึกอึดอัดจนแทบขาดใจและบ้าคลั่งเช่นนั้นมาก อีกทั้งยินดีจะบ้าคลั่งไปกับเจียงหยาง เพราะมันทำให้นางลืมทุกสิ่งได้ชั่วครู่ ไม่ต้องคิดถึงเรื่องใด ๆ ทั้งตัวทั้งใจพลันผ่อนคลายและสบายอย่างยิ่ง
แต่เจียงหยางไม่ได้มีนางเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว คืนนี้ตอนนางลากเจียงหยางออกมา สายตาของไช่กับคนอื่น ๆ แทบจะถลกหนังนางอยู่แล้ว
หากนางเอาแต่ครอบครองเจียงหยางไว้คนเดียว นางย่อมถูกผลักไส นี่เป็นสิ่งที่นางไม่อยากเห็น
เรื่องนี้ไม่เป็นผลดีต่อนาง และไม่เป็นผลดีต่อเจียงหยางด้วย ตอนนี้เจียงหยางเพิ่งรวมสามเผ่าเข้าด้วยกัน สิ่งสำคัญที่สุดคือการควบคุมทั้งสามเผ่าให้ได้โดยเร็ว
หากอยากทำเช่นนั้นให้สำเร็จ ก็จำเป็นต้องหาจุดสมดุลระหว่างสามเผ่าให้พบ
เบื้องหลังนางคือชาวเผ่าหูจิ้งจอก แม้นางจะไม่เต็มใจยอมรับ แต่นี่ก็เป็นข้อเท็จจริงที่มิอาจโต้แย้งได้ เบื้องหลังไป๋หลิงมีหูเสือหนุนหลัง ส่วนเบื้องหลังไช่มีเผ่าพันธุ์งูหนุนหลัง
หากนางยึดเจียงหยางไว้คนเดียว ก็ย่อมทำลายสมดุล ทำให้เผ่าใหม่แห่งนี้แตกแยกหรือเกิดความวุ่นวายภายใน
เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางไม่อยากเห็น และนางก็ไม่อยากเสียเจียงหยางไปเช่นกัน