“หยาง เจ้าจะให้พี่สาวเป็นจอมศึกจริงหรือ?”
หลังฟังเจียงหยางอธิบายอย่างละเอียด หลินก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“ถ้าไม่ให้เป็น แล้วจะให้เป็นอะไรเล่า” เจียงหยางลูบศีรษะน้อย ๆ น่ารักของหลินที่แนบอยู่บนอกตน “เจ้าจะเข้าใจจอมศึกว่าเป็นผู้บัญชาการสงครามก็ได้ มีหน้าที่ดูแลกองกำลังรบของเผ่าโดยเฉพาะ”
“อย่างทีมล่าสัตว์ กองเวร หน่วยเก็บของ และกองกำลังอื่น ๆ ที่มีความสามารถในการรบ ต่อไปจะขึ้นตรงต่อไฉ่ ให้ไฉ่เป็นผู้จัดการและฝึกฝนโดยตรง นางต้องรับผิดชอบต่อข้าเพียงคนเดียว และฟังคำสั่งจากข้าเพียงคนเดียว!”
เรื่องกองทัพหรือกองกำลังรบนั้น เจียงหยางจำเป็นต้องกุมไว้ในมืออย่างแน่นหนา นี่เป็นวิธีพื้นฐานที่สุดที่เขาจะใช้ควบคุมเผ่า
แม้เขาจะอยู่ในฐานะพ่อมดและมีอำนาจสูงส่ง แต่ก็ไม่มีวันยอมให้มีสิ่งใดมาคุกคามอำนาจของตนในเผ่า
เผ่าที่เขาต้องการนั้นมีเพียงเสียงเดียวมาตลอด นั่นก็คือเสียงของเขา
ส่วนไฉ่เป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด อีกทั้งยังเป็นหญิงของเขา เรื่องความภักดีนั้นเต็มเปี่ยมไร้ข้อกังขา เมื่อรวมกับฝีมือการต่อสู้และฐานะประมุขเผ่าพันธุ์งูแล้ว นางจึงเป็นผู้ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตำแหน่งนี้
เมื่อไฉ่ได้นั่งตำแหน่งนี้ เขาก็จะมีดาบที่คมที่สุดอยู่ในมือเสมอ
แทบจะชี้ไปทางไหนก็จัดการได้ทางนั้น หากเกิดความผิดปกติในเผ่า ก็สามารถกำจัดพวกกบฏได้ในพริบตา
หลินหันไปมองไฉ่ที่อยู่อีกด้านอย่างขี้เล่น “พี่สาวคิดอย่างไร ชอบหรือไม่?”
“เขาเป็นพ่อมด จะจัดการอย่างไรก็แล้วแต่เขาเถิด” ไฉ่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงหยางก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขารู้ว่าหญิงงูผู้เย็นชากำลังทำท่าเย่อหยิ่งใส่