“หินก้อนนี้ข้าเก็บมาจากถ้ำแห่งหนึ่ง!”
เมื่อเผชิญกับสายตาร้อนรนของเจียงหยาง ฮูซูซูก็ค้นความทรงจำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบออกมา
“จริงสิ ถ้าเจ้าชอบหินสีขาวแบบนี้ ในถ้ำยังมีอีกเยอะ ไว้ข้าว่างแล้วจะเอามาให้เจ้าสักก้อน”
“ไม่! ตอนนี้เจ้าพาข้าไปดูได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำตอบของฮูซูซู เจียงหยางก็ยิ่งตื่นเต้น แทบอยากมุดเข้าไปดูในถ้ำเดี๋ยวนั้น
คำพูดของฮูซูซูชัดเจนอยู่แล้ว ในถ้ำยังมีหินแร่เกลืออีกมากมาย
นั่นก็หมายความว่า ในถ้ำมีสายแร่เกลืออยู่!
เขาคว้ามือฮูซูซู อยากไปสำรวจถ้ำให้รู้แน่ชัด
แต่พอดึง ฮูซูซูกลับยืนนิ่งไม่ขยับ
เจียงหยางหันกลับมา “เหตุใดไม่ไปเล่า?”
“ถ้ำอยู่ห่างจากเผ่าพอสมควร ตอนนี้ออกไปกว่าจะถึงก็คงมืดแล้ว เจ้าก็รู้ว่าป่ายามค่ำคืนนั้นอันตรายเพียงใด”
คำตอบอย่างมีเหตุผลของฮูซูซูทำให้เจียงหยางที่กำลังตื่นเต้นได้สติขึ้นมา
ตอนที่พวกเขาเข้าไปในกระโจม ดวงอาทิตย์ก็คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกมากแล้ว ใกล้มืดจริง ๆ
“ใช่แล้ว อาหยาง เรากลับเผ่ากันก่อนเถิด”
ไช่ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นตาม นางไม่รู้ว่าเหตุใดเจียงหยางจึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้นเมื่อเห็นหินสีขาว แต่เชื่อว่าเขาต้องมีเหตุผลที่ทำเช่นนั้น
ทว่านางไม่อยากให้เจียงหยางไปเสี่ยงอันตราย
หลังฟ้ามืด สัตว์มีพิษและสัตว์ร้ายในป่าจะตื่นตัวเป็นพิเศษ ทำให้พบอันตรายได้ง่าย
แม้สัตว์รู้แจ้งอย่างพวกเขาจะมองเห็นในความมืด แต่ก็ไม่มีใครอยากเดินทางในป่ายามค่ำคืน
“ก็ได้!”
เมื่อนึกถึงอันตรายในป่ายามค่ำคืน เจียงหยางจึงจำต้องระงับความคิดที่จะไปดูสายแร่เกลือไว้ก่อน