ฟ้าใสสะอาดราวกับชำระล้างมาแล้ว เมฆขาวลอยเอื่อยอยู่เหนือขุนเขาสลับซับซ้อน
“ฟ้าแจ่มใส ลมเย็นสบาย ถ้ามีสาวสัตว์ให้กอดด้วยยิ่งสบายใจ วันดี ๆ เช่นนี้ แต๊นแต๊นแต๊นแต๊น......”
เจียงหยางเพิ่งวิ่งออกจากรังลูกสัตว์ พอเห็นอากาศปลอดโปร่งเย็นสบายในฤดูใบไม้ร่วง อารมณ์ก็เบิกบานสุดขีด มุมปากอดฮัมเพลงที่แต่งขึ้นสด ๆ ไม่ได้ เขาหยิบต้นหญ้าขึ้นมาคาบไว้ในปาก แล้วเดินก้าวย่างอย่างไม่แยแสใคร มุ่งหน้าไปยังสถานที่ก่อสร้างเตาทรงโดม
ยามนี้ ผู้คนในค่ายต่างเห็นท่าเดินแปลกประหลาดของเจียงหยาง ฝีเท้าสะเปะสะปะไร้แบบแผน เน้นความคาดไม่ถึงเป็นหลัก สองมือแกว่งไกวไปตามลม เจ้าตัวก็กระโดดเบา ๆ เป็นครั้งคราว ปากยังพึมพำอะไรอยู่คนเดียว ดูคล้ายคนเสียสติอย่างยิ่ง
เย่เห็นเป็นคนแรก จึงยื่นมือไปสะกิดหยวนที่กำลังปั้นหม้อดินเผาอยู่ข้าง ๆ
“เจ้าดูสิ พ่อมดเขาท่านเป็นอะไรหรือไม่...”
เย่ไม่กล้าพูดว่าเจียงหยางเป็นคนบ้า หากคำพูดนี้มีคนได้ยินเข้า ก็เท่ากับลบหลู่พ่อมด
หยวนเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าปั้นหม้อดินเผาต่อ
“เย่ พ่อมดไม่เหมือนคนทั่วไป ท่านเป็นผู้ส่งสารของเทพีมารดาแห่งปฐพี เจ้าอย่าได้สงสัย ท่านทำเช่นนี้ย่อมมีเหตุผลของท่าน”
“อืม ๆ! หยวน ข้าก็คิดว่าเจ้าพูดถูก พ่อมดแตกต่างจากพวกเราจริง ๆ สมองปราดเปรื่องเกินไปแล้ว!”
“อย่างปลาที่ทีมล่าสัตว์เพิ่งส่งกลับมาเต็มตะกร้าใหญ่ กับสัตว์ล่าตัวเล็กตัวใหญ่กองพะเนินนั่นสิ หากเป็นเมื่อก่อน ใครจะคิดว่าช่วงเช้าเพียงครึ่งวันจะล่าสัตว์ได้มากมายขนาดนี้ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าพ่อมดสอนวิธีล่าสัตว์ที่ยอดเยี่ยมอะไรให้พวกเขา!”
“ทำเอาข้าอยากกลับไปอยู่ทีมล่าสัตว์เสียแล้ว...”
“เจ้ากลับไปทำไม ตอนนี้เจ้าเก่งกว่าเมื่อก่อนตั้งมาก ทั้งอาหารและเสบียงของทั้งเผ่าล้วนอยู่ในความดูแลของเจ้า”