“เจียงหยาง แย่แล้ว!”
หลุมกับดักเพิ่งขุดไปได้ครึ่งทาง ฉางเหวยซึ่งไปเฝ้าสังเกตฝูงจามรีก็รีบร้อนวิ่งกลับมารายงาน
“เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงหยางรีบถามถึงสถานการณ์
ฉางเหวยสูดหายใจให้หายเหนื่อยแล้วกล่าวว่า
“ไม่นานมานี้ต้าหู่เข้าโจมตีฝูงจามรี พวกมันตกใจจนวิ่งหนีกระจัดกระจาย ออกห่างจากบริเวณที่เคยอาศัยอยู่เป็นประจำ ต่อจากนี้พวกมันอาจไม่เดินผ่านเส้นทางนี้มาดื่มน้ำอีก!”
คำพูดของฉางเหวยทำให้ทุกคนชะงักงัน!
“ฉางเหวย เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม?”
เสอหยานที่ขุดดินอยู่ในหลุมลึกมาครึ่งค่อนวันกล่าวอย่างไม่เชื่อ
จะบังเอิญถึงเพียงนี้ได้อย่างไร พอดีกับช่วงเวลาที่จะลงมือ ต้าหู่กลับเข้าโจมตีฝูงจามรีเสียได้
“เสอหยาน ข้าไม่เคยล้อเล่น ยิ่งเป็นเรื่องเช่นนี้ยิ่งไม่มีทางล้อเล่น!”
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างไม่รู้จะพูดอะไร
เจียงหยางจมอยู่ในความคิด
กระทั่งไฉ่เอ่ยปากขึ้น จึงทำลายบรรยากาศอันเงียบงัน
“เจียงหยาง หรือพวกเราเริ่มใช้แผนบีดีไหม?”
“ใช่แล้ว พวกเรายังมีแผนบีอยู่นี่!”
“พวกเราใช้แผนบีกันเถอะ”
เหล่าพันธุ์งูคนอื่นๆ พลันนึกขึ้นได้ พวกเขาฝึกฝนแผนล่าสังหารไว้ถึงสองชุด
ตามคำพูดของเจียงหยางก็คือแผนเอและแผนบี
แผนเอคือการขุดหลุมพรางเพื่อล่าสังหารอย่างที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้
ส่วนแผนบีคือใช้ธนูเคลื่อนที่ทำการรบกองโจร คอยโจมตีจากระยะไกลเพื่อลดทอนเรี่ยวแรงของจามรีทีละน้อย จนกว่าพวกมันจะตาย!
“ไม่ได้ แผนบีมีความเสี่ยงอยู่บ้าง ทุกคนทำตามแผนเดิมไปก่อน!”
เจียงหยางไม่ได้เริ่มใช้แผนบีเพียงเพราะทุกคนเสนอ หากยืนกรานแผนเดิมอย่างใจเย็น
ในความเห็นของเขา เวลายังไม่พ้นเที่ยง จามรีน่าจะมาดื่มน้ำริมแม่น้ำช่วงบ่ายสามหรือสี่โมง ตอนนี้เปลี่ยนแผนเร็วเกินไป
เวลาที่ยังเหลืออยู่นี้มากพอให้ฝูงจามรีคลายความหวาดกลัว แล้วกลับมาดื่มน้ำริมแม่น้ำตามปกติ
เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่เข้าใจการตัดสินใจของเขา เจียงหยางจึงอธิบายความคิดของตน